Baharı görüyorum hareketlerinde. Kâh ılık bir hava, kâh serin bir rüzgâr. Cemreler düşüyor onunlayken içime, kâh sesinden suya, nefesinden havaya, yüreğinden toprağa.
Sevinçleri yüzünde çok net geziniyor, al al oluyor yanakları. Heyecanı, korkusu, hırçınlığı, kederi, öfkesi, çizgi çizgi yüzünden okunuyor. Saklamıyor, kimseye oynamıyor.
Doruklarda açan kardelen sanki, baharı müjdelerken, tam olarak baharı bile göremeden kaybolan.
Bazen bir zambak, tüm rengiyle hayatı yansıtan. Bazen sabah, güneşten önce güle düşen şebnem tanesi. Öyle ışıldarken güneşe, az sonra onun ısısından yok olacağından habersiz.
Dualarıma yerleşti. Dudaklarıma ismi, gönlüme sevgisi düştü. İçimde, tozları burnuma kaçan kelebek gibi geziniyor. Almak, tutmak, korumak, saklamak istiyorum. Korkuyorum zarar vermekten. O kadar duru, bir o kadar narin.
Uçsuz bucaksız bir yüreği var, kayboluyorum bakarken. Hele sevgisi, ömrümde ilk defa, sevmek için bir kalbin böyle çırpındığını gördüm.
Sevgiyi gökkuşağının renklerinden ibaret bilirdim. Yedi bilemedim on renk. Onun haline bakınca sevgi, milyonlarca renk.
Hayal sadece olması istenilen değil, olmayacak bile olsa, mutlu eden.
Ümit, yalnızca yarına enerji değil, bu günün de aydınlatan, ısıtan güneşi.
Olmazları hedefleyen yürekler başarır. Olmaz olduğunu kabul etmedikleri, olacağına inandıkları için.
Bembeyaz bir tende simsiyah bir ben gibidir sıra dışı insanlar. İnadına ters yapıp, her şeyi sıra dışı gibi davrananlar sırıtır. Öyle yaratılanları, öyle kabul etmek, öylece sevmek, önlerine duvarlar örmemek lazım.
Bahar her yıl gelir. Bahar yürekli insanlar ise kırk yılda bir gelir.
Gözümüz sevdiklerimizin gözlerinde değil, hal ve tavırlarında, ruh ve gönüllerinde olsun. Belki bir bahar yürektir fark edemeyiz, saklanır, söner, kaybolup gider.
- Pazar, Mart 26, 2017
- 2 YORUM
