Çimler yeşermeye başlamadan bademler çiçek açıyor Datça da. Bahar dünyada başka her hangi bir yere daha bu kadar tatlı, bu kadar neşeli, bu kadar coşkulu geliyor mu acaba. Nerede nasıl bir bahar gelir, kime ne hissettirir bilemem ama benim yaşadığım en güzel bahar burada yaşadıklarım.
İçinde doğum günüm olduğu için her bahar beni heyecanlandırır ancak bazı baharlar çok daha sevinç yüklü oluyor. Bu bahar Gönül Demliğimin elime alabildiğim haliyle başladı. İkinci kitabım 03.03. 2017 doğumlu. Dördüncü Cemreden nefesimi ulaştırdığım tüm gönüllere cemre gibi düştü Gönül Demliğim.
Gecenin karardığı demler doğar ya güneş, işte öyle gönlümün karanlığının en zor zamanına denk geldi. Işığı önce sinemi sonra ruhumu ve nihayet ufkumu aydınlattı. Umut çok sıcak bir duygu ve tüm ayazları eritip dağıtıyor.
Bahçeler nasıl ufak ufak renkleniyorsa, gönülde umutla öyle minik minik renkleniyor. Elhamdülillah. Can çıkmamış bedenden umut kesilmez bunun için söyleniyor. O çıkmayan can ne güneşlere uzanıp renk topluyor, karanlık günlere sabahlara.
Bahçenin temizliğine uzandım keyiflenince. Bir metrelik alanda abartmıyorum yüz çeşit ot var. Küçüçük bahçede onlarca ağaç. Nasıl bir nizam nasıl bir ahenk. Kimsenin kimseye karıştığı yok. Minicik otun toprağı delerken ki gayreti, kupkuru dalları çatlatan tomurcuğun çabasıyla yarışıyor. Savaşmadan, itişip kakışmadan incecik bir kıvamla akıyor her var özünün verdiğiyle görevinde.
Ne baş olmak için çırpınan, ne kompleks yapıp kuruyan, ne de hile yamuk yapan var. Varlığı sürdürmek her maddenin ana gayesi. Bu gaye etrafında diğerine kast eden tek varlık insan. Alanını sürekli genişletme gayreti. Sözünü kabul ettirme hırsı, durdurulmaz bir hükmetme dürtüsü ile ruhunun canavarlaştığı tek varlık İNSAN.
Zeytin ağacıyla limon ağacı karışıp ayrılıyor birbirinden, ne gölgesi, ne kokusu, ne tadı, ne rengi, herkes kendi işini en iyi yapmak peşinde. Asmanın dalını kesince Meral, şıpır şıpır gözyaşı döktü, geç mi kaldım, yoruldum mu ya iyi meyve veremem mi ah ne olacak diye inleyip ağladı. Derdi daha ötedeki dalı sarmak, kapatmak ezmek yok. Sadece daha iyi meyve daha fazla tat vermek hülyası. Basit bir üzüm asması.
Ah insan, senin derdin niye daha iyi evlat yetiştirip daha iyi gelecek değil. Neden sürekli boğuşup durduğun daha yükseğe sıçrama isteğinde, birilerinin nefesine basmak var. Dünya zahmet ve eziyet yeri ise bunu bu hale getiren tek var zalim İNSAN.
Doğumuza bakıyoruz, doğanın ikramı petrol için kan deryaları akıyor. Aşağıya iniyoruz, silah satışları, insan pazarı et kokusunda bebek teni var. Aşağıya Afrika ya bakıyoruz, asimilasyon, sömürü. İnsan insana yapıyor hayvanların birbirine yapmadığını. Ciğerime bir ok batıyor, ülkeme bakınca. Allah Allah diye diye kutsanmış memleket toprağımda, Allah Allah diyenler ellerini uzatmış birbirinin ciğerine. Gelecek nesillere, minicik çocuklara neyi anlatıp yüzlerini saklayacaklar. Baharı çiçekli, kışı karlı, denizi nimetli aziz vatanımı, nasıl talan ettiklerini nasıl söyleyip yazacaklar.
Benim evladım, senin evladın, memleket evladı çiçek gibi dağlara serpilirken neyin sözünde, gürültüsünde sorumlu olanlar. Neyin derdi bu bunca nimeti görmezden gelip karanlığa koşma savaşı. Kime ne kazandıracak kan kokusu yeni geçmiş, bu toprakları huzursuzluğa taşımak. Ah milletim, ah memleketim. Aziz canların şehadetiyle can bulmuş kutsal vatanım, senin yarınlardaki selametin, kutlu milletimin saadeti için azıcık insaf, azıcık idrak, azıcık merhametle bakalım önümüze.
Hırs en yakıcı asit, dünya kimseye yar olmaz, çağırır süslenir kaçar. Oyunlarına gelmemeli. Ağaç gibi çiçek gibi ot gibi olmalı. Kendi derdinde, kendi emelinde sukünetle. Arkamızdan hayırla anılmak derdimiz olursa, hayrı yaratır Mevlam.
Rabbim vatanımı milletimi hayırlarla ihya eylesin.
- Çarşamba, Nisan 05, 2017
- 4 YORUM
