Annemin dizine bitlerim için değil de saçımda ki beyazları saydırmak için yattığımda anladım. Değişenin sadece sayıların değil de benliğimin olduğunu. 


Uzakların aslında o kadar uzak olmadığını, öpüşüldüğünde bir bebek sahibi olunmadığını, yada ezanı Allah’ın okumadığını öğrendiğimde büyümüştüm. Diş perisinin bir dişe karşılık 5 lira verecek kadar masum olduğuna inanmıştım oysa. Bunu yapanın
annem olduğunu öğrenince de büyümüştüm aslında.



Büyümek dedikleri aslında hep üşümekmiş. Güzel sandığımız yaşamımızın aslında o kadarda fiyakalı olmadığını anlamak, seneler geçtikçe sevdiklerimizi bir bir uğurlamakmış.
Büyüdüğüm için mi yetişememiştim onların gidişine yada hala çok mu küçüktüm onların peşinden koşmak için.


En azından anladım senelerce neden ”büyüyünce anlarsın” dediklerini.
 İki koltuk arasına yapılan yastıktan evlerde o kadarda uzun süre yaşanılmadığını anladığımda toplumun benden iyi bir iş, iyi bir ev, iyi bir maaş istediğini anladığımda en güzel yıllarıma artık geri dönüşümün olmadığını fark ettim. 


Giderek bir yarış atına dönüşüyoruz. En iyi işlerde, en iyi okullarda, en iyi yerlerde her şeyin en iyisine sahip olmamız gerekiyor. Oysa sorarım sana en son ne zaman bir şeyi sen istediğin için yapabildin? Yada en son ne zaman ağız dolusu bir kahkaha atıp mutluluğu kalbine kadar hissettin? Hiç değil mi ? Her şey akıp giderken insanlar bir yerlere yetişmeye çalışırken, içinde ki çocuk hiç değişmesin olur mu?
 


Bugün kendin için bir iyilik yap herkesleşme, büyüme, çünkü sen olduğun gibi güzelsin, özendiğin gibi değil. O zaman şerefine... Gelişen sadece bedenin,ruhunun güzelliği senin kontrolünde temiz kaldığın sürece güzelsin.Hiç kirlenme olur mu…




Misafir Yazar :
Yiğit Erol Güler


yeguler.wordpress.com

İki çözülmez muamma var insan zihninde, asırlar boyu peşinde düşündüğü. Biri mağlum ve muğlak tavuk- yumurta sarmalı. Diğeri ise kadınların çözülmez sırlı, efsunlu varlıkları. Ne kitaplar yazıldı, ne mısralar dizildi kadın milletine.

Ölüm, sıcak nefesini ensemde hissettiğim,
Ölüm, bazen özleyip, bazen istemediğim...
Ölüm, sana, bana, ona, yaratılmış, her varlığa,
Belki kirpiğinden yakın, belki Kaf dağından uzak...
Bu değişmez gerçeği, her canlı yaşayacak...

26 Ağustos sabahı, ikizler babalarının telefon sesiyle uyandılar. Sıcak bir sabah, sıkıntılı bir hava vardı. Ses kesilir diye beklediler, tekrar tekrar çalıyordu telefon. Yerlerinden kalkarken ikisi de isteksizdi, balkondan geliyordu ses, yürüdüler itişe kakışa, her adım onları ömürlerinin sonuna kadar unutamayacakları bir zamana taşıdı. 12 yaşlarındaydılar, balkona çıkınca, 15- 20- 25 belki de otuz oldular. Babaları ölmüştü. Hem de beş saat kadar önce. Dokundular soğuktu. Rengi morarmaya başlamış, dudakları beyazdı. Ellerini yumruk yapmış göğsüne doğru çekmiş, karnı şişmiş ve sertleşmişti. Bir saati aşkın bir zaman iki çocuk babalarını inceleyip, baktılar. Bu arada 112 yi iki kez arayıp ikna edemediler. 155 i arayıp yardım istediler. komşularını haberdar ettiler. Hastaneye küçük kardeşlerini doktora götüren annelerini defalarca aradılar. Nihayet tüm çabalar sonuç verdi, herkesi başlarına topladılar.

26 Ağustos ta Datça dan Muğla ya giderken, sustuk uzunca bir süre. Bu ölüm sessizliğiydi. Tüm cümleler zihnime yapışmış, hiç biri kıpırdamıyordu. Acıtan bir gerçek ölüm. Uzun yıllar tanıdığınız biriyse daha çok acıtan, kıymet verdiğiniz ise, biraz daha çok, gençse, biraz daha çok. Her sebep daha da çok acıtıyordu.

Polis memuru SITKI KOCAAĞA 1971 Doğumluydu. Hayat dolu, sevecen, çalışkan, neşeli, üç çocuk babasıydı. Eşinin deyimiyle "hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyordu hayatı". Hayat tüm hüneriyle bizi baştan çıkarmak için gösteriler yapıyor, ölüm de tüm çıplaklığıyla sokulup alacağını söküp alıyor. Hepsi bu aslında. Ömür kısa bir hikaye, bizden sonrakilerin anlatacakları. Herkes kendi hikayesini yazıyor aslında, ne acı ki ondan sonrakiler okuyorlar sadece.

Zaman ölen için duruyor. Yaş sabit, dert sabit, sorun sabit. Bir saat önce kafa patlattığın, meseleler seni zerrece ilgilendirmiyor. Ruhunu daraltan, gönlünü yoran konular değmiyor, dokunmuyor. Boğuştuğun dünya, anlam ifade etmiyor. Gözünden esirgediğin evlatların yanında çırpınıyor da kılın kıpırdamıyor.

Ahh ölüm ahh... Ağızların tadını kaçıran, gözden rengi, gönülden ışığı alansın. Sana alışmak, seni sevmek, sana hazır olmak...

Canı söküp alırken, canları acıta acıta sürükleyensin. Minicik çocuğu annesini alıp öksüz, babasını alıp yetim bırakan, bir anda kocaman yapıp büyütensin. Dünya ya ait her hırsı, her planı, her meseleyi bir anda un ufak öğütensin. Zamanın akışını durduran, enerjiye son verip, hayallere ebedi gem vuransın. Önü alınmaz, engel tanımaz, durdurulmazsın. İnsan idrakinin pes ettiği, ve red edemediği tek gerçeksin.

Ardından ağlayanların varsa, ölüm bile güzel. Hayatı güzel kılan değil midir ölüm, tadını artıran, lezzet katan. Ölümü güzelleştiren de yaşam biçimimiz. Nasıl yaşarsanız, öyle ölürsünüz, nasıl ölürseniz, öyle dirilirsiniz buyuruyor efendimiz (SAV). Öyleyse elimizde olan an, tek sermayemiz. Ya mutlu olarak ve ederek kullanacağız, ya da zehir ederek ve zehirlenerek.

Değiştirilmez sona koşarken, ziyan edecek tek saniyemiz olmadığını neden unutuyoruz. İsmini telaffuz etmeye değmeyecek insanlar için nefeslerimizi tüketiyoruz. Ağlanacak zamanımız geldiğinde, göz yaşını sel yapacak olan, güldürdüklerimiz, sevindirdiklerimiz, sevip sevildiklerimizden başkaları değildir.

Yadın da mı doğduğun zamanlar, ki sen ağlardın gülerdi alem,

Öyle bir ömür sür ki, olsun mevtin, sana hande, ele matem... BAKİ

Ne güzel özetlemiş hayatı ve ölümü, doğduğun zaman orada olanlar bir avuçtu ve hepsi sevinçle gülüyordu. Yaşarken öyle ol ki, ölümünde etrafında koca bir alem matem tutsun.

Bir yıldızdır insan, parlar dağılır söner. Kimi çok zor fark edilir. Yeri belli değildir, yokluğu anlaşılmaz. Kimi yönü belli eder, mevsimleri anlatır, zamanı okutur. Yüreğinden bulacaksın değerini. Toparlayıp enerjini, parlayacaksın zifiri karanlık hayat göğünde. Öyle ki, sönmenden korkacak tüm insanlık. Yokluğunda karanlıkta kalmaktan. Her anı son anmış gibi anlam katarak, değer vererek, tadını çıkararak yaşamak dileğiyle....

Bu gün sıcak bir sabahtı ve değişik bir ziyaret yaşadım, kabristandaydım.

Bir şehri en iyi mezarlardan tanırım. Mamursa, bakımlıysa, çiçekli, güllü, tertemizse, ölmüşleri değer buluyorsa yaşayanlardan, o şehir hal bilir demektir bana göre.

Selam verdim. Belli belirsiz aldılar. Konuştum duydular. Konuştular, yüreğimde duydum. Göz göze gelememenin ızdırabını hissettim. Ruhları, ruhumu kucakladı. Sıcacık oldu varlığım. Neler yaşadıklarını merak ediyordum. Kimdiler, neydiler, sevdaları, muratları, hevesleri, hayalleri neydi. Nerelerden geçtiler hayat yolculuğunda, nereye nasıl geldiler. İzlerini düşündüm, kimlerde, nerelerde ne kadar derin. Kendimi düşündüm, heveslerimi, hayallerimi, sonumu düşündüm. Gülümsedim. Sonum böyle bir kabristandı, nerede kim bilir. Dinlenecek çok vaktim olacaktı.

Dinlenmek. Uzun uzun dinlenmek için sıkı sıkı çalışmak gerekiyordu. Çünkü dinlenmek, ancak çok yorulunca tatlı oluyor. İliklerine kadar çalışmanın tadını alınca.

Oraya uzanmadan önce terlemeli, yorulmalı, çalışmalı. Yatacağımız hiç kalkmayacağımız güne kadar, koşmalı, koşturmalı. Yoksa dinlenmenin tadını alamaz insan. Necip Fazıl Kısakürek' in mısrasında dediği gibi, " Genç adam at yorganı, sana haram uyuman" ...

Çok çalışmış olanların isminin önünde işleri yazıyordu, doktor, avukat, öğretmen. Hepsine selam verdim. Sizi çağırdılar, sizi de. Oğlunu özlemiş bir baba. Biri kızını istedi. Tanımıyorum bilsem, haber veririm dedim.

Tertemiz hepsi, bakımlı güzel. Demek ki kadir kıymet biliyor Datça halkı. Çok şanslısınız, çünkü yanınızda yorulan büyükleriniz. Size devir ettikleriyle yaşarken onları ziyaret edebiliyorsunuz. Anneciğimin kabrini ziyaret etmek içim kaç kilometre gitmem gerekiyor. Kaç yılda bir nasip oluyor.

Hiç kabri olmayanlar, cesedi bulunmadan ölenler. ismi cismi unutulanlar. Kabri olup dua edeni, arayıp soranı olmayanlar. Daha nice hallerde insanlar ve onlarla bağlantılı kabirler var.

Tabii bir de anılan, hatırlanan, tüm milletin sinesine sinmiş büyükler var. Kutlu kabirler, anıt mezarlar, yaşadığımız kadar ulu yatıyor, öyle de kıymet buluyoruz bu devri alemde.

Annem için dua ettim annelerinize, siz de benim için dua okuyun geçmişlerinize. Ziyaret ederseniz selamlarımı iletin.

Mezarlıkları güzel olanların, yürekleri de güzeldir. Yüreklerinizi gördüm, kabirlerinizde. Yüreklerinizi hissettim ve sevdim.

Sadece kabirler değil, bir şehri, sokağı ele verir, okulu, spor tesisleri, çarşısı pazarı. Halkının ruh hali hallendirir o diyarı. Sevecen, sıcakkanlı, samimi duygular taşıyan insanlar, begonvillerden daha önce fark ediliyor. Tebessümün ruhumuza ılık dokunuşu, denizin tenimize ılık dokunuşundan çok daha derin hissediliyor.

"Havası suyu iyi olan yerin insanı iyi olmaz " diye bir söz okumuştum. Muhteşem hava, leziz su korkuyla yaklaştırdı insanlara. Ön yargılı olmamayı öğretti hayat. ilk günlerdi hiç unutmuyorum. Eşyalar kamyondan inerken çocuklarla bakkalın birinden bir şeyler alıyorum. Kek, bisküvi, çocuklar çikolata şekere yönelince, "onlar tok tutmaz, bunları alın" diyorum. Dükkandan çıktık, iki adım sonra, dükkanın sahibi hanım seslendi, " Hanfendi, sofra kurulu, çıkın bir şeyler yiyin. Hiç olmazsa çocuklara çorba getireyim içsinler"

dedi. Bu ne dikkat. Bu ne ince yürek. Bu ne insaf. Bu ne cesaret. Bu ne zenginlik. Gözlerim dolar her hatırladığımda.

Plajda evinde duş almayı teklif eden, pazarda sandalyesine oturtan. Kapının önünde selam verince, pişirdiği taze ekmekten ikram eden. Süt, yağ, yoğurdu kapıya getiren bu insanların, hem mezarları, hem de yürekleri güzel.

Seni sevdim Datça, sana alıştım. Sakın bozulma.

İyi olmak emek ister, yorulmak ister...

İyilik adına yorulan, iyilikle anılan, iyiliğe adananlardan olmak dileğiyle...

Ne oldu gerçek adamlara...
Yüreğim, gök gibi, deniz gibi,
Toprak gibi, pas tutmaz,
Kin tutmaz diyen,
Adam gibi adamlara...

Anneler ninnileri mi yanlış söyledi.
Duaları mı eksik yaptı.
Yoksa babalar, dağ gibi, gök gibi,
Kubbe gibi olmadılar mı.

Ne zaman kayboldu adam gibi adamlar.
Yoksa ufuklarımızdan silince mi,
Fatih' leri, Yavuz' ları, Süleyman' ları.
Kimleri doldurduk yüreklerimize,

Nerede dağ gibi, gök gibi,
Adam gibi adamlar.
Çok özlüyorum gölgelerini...

Anne kız salonda fotoğraflara dalmışlardı. Her ellerine aldıklarına bir müddet bakıp uzun uzun yorumlar yapıp neşelenip gülüyorlardı.

Anne elindekini heyecanla göstererek "bak, gördün mü burada gülüşün aynı ben. Hele bir de şuna bak, saçların benim ki gibi kıvır kıvır. Rengimiz bile aynı ikimizde portakal gibiyiz." Gülüşüp eğleniyorlardı. Kapıya kadar gelmiş olan eşini çağırdı yanına, sende gel hayatım, gün gün ömrümüze kattıklarına bakıyoruz yavrumuzun. Baba da oturdu yanlarına sevinç ve mutlulukla devam ettiler her fotoğrafta onun çekildiği anı, yaşamaya.

Arkasına yaslandı huzurla, bir eli annesinin, bir eli babasının avuçlarındaydı. Yüreğinden şükür ederek "Allah 'ım, annem yine beni evlatlık aldığını unuttu, onun sevgisini azaltma, onların ömürlerini uzat" diye dua etti.

Sadece doğurmak değildi anne olmak. Sadece içinde taşımak, tamamlandığı sürecin zahmetlerine katlanmak. Elbette o çok büyük bir nimet. İçinde ilk kıpırtıyı hissettiğin an, dünya da artık sen diye bir şey kalmıyor. O ve onun tamamlığı, mutluluğu, huzuru, sağlığı, keyfi, tadı. Zamanın tamamını onunla ilgili plan, kalanını da onunla ilgili eylem yaparak geçiriyorsunuz.

Artık adınız Ayşe, Ebru, Nalan değil anne adayı oluyor. Adaylıkla bitiyor kişisellik, bencillik, özgürlük, adaylıkla başlıyor, fedakarlık, vericilik, annelik. Sonrası malum.

Anne olmayan annelerden, anne olmak için çekilen acılardan, her ümit ve kaybediş arası yaşananlardan bakmalı bir de hayata. Ablam her anneler gününde beni arar ve annesiz anne, anneler günün kutlu olsun der, acıtır biraz annesizlik ama annelik tarafım hemen merhem olur o acıya. Bense ona sadece susarım, seninde annesiz ve çocuksuz ablam diyemem. Onun bu uğurda yaşadığı, acı, sıkıntı, fedakarlık, çaba, zahmet ve emeklerini çok iyi bildiğim için susarım.

Yüreğim susmaz ama annelerin günü olmaz. Annelik günlü geceli bir şey değildir. Çocuğu yerine çiçeği, kafeste kuşu, kucağında kediyi, bahçesinde köpeğini, atı, keçiyi, tavşanı, şefkat ve merhametle seven her insanın merhamet ve özveri günüdür ömür. Paylaşırken kendi bütününü eksiltmeyip çoğalttığını bilen. Yüreğinde binlerce çocuğa yetecek merhamet üreten. Bakınca babasında, kardeşinde, komşusunda, gelininde, yeğeninde neye ihtiyacı varsa fark edebilen, doğuştan annelik sıfatlıların bayramıdır ömür

Pazarlarda en tatlısından minik hediyeler, dükkanlarda biraz daha janjanlı paketlere sarılan gösterişli hediyeler, kırlardan yolunmuş, uzunlu kısalı saplı çöplü bir avuç rengarenk çiçek, iki mısra şiir, bir melodi şarkı veya iki eğri büğrü yazılmış seni seviyorum notu minicik ellerde, sulanmış gözlerle, ne nasıl ve ne ile verilirse verilsin, kıymet bilmedir sadece. Oğlumun el işi kağıtlarından yaptığı origami lale, yıllardır baş ucumda asılı. Kızlarımın minik sevgi dolu sözcükleri, anneme o güne özel okuduğum dualar.

Annelerin günü, ağlatır çoğu zaman beni. Anne olmak veya annesiz olmaktan değil, insanın yönlendirildiği zaman içinde bulduğu inceliklerden.

Eğer zaman bükücüler tutup insanlığa ipek kalpli olmayı empoze etseler, her kelebek kanadı çırpıldığında dünya Cennet misali bezenir.

Eğer kan emiciler, dünyaya tamah edip onu çürütmek yerine paylaşmayı, güzelleştirmeyi işleseler, hemen alt beyinler canla başla etraflarını abat ederler.

Eğer çocuk, kadın, bağ, bahçe içinde can barındıran her varlığın aziz olduğunu unutmayıp hatırlatsalar, dünya da nesli tükenen hayvanları bırakın nesli tüketmeye çalışan insanlar meleklere dönüşür.

İşte bu yüzden, hayra vesile olan yapmış gibi şerre vesile olan yapmış gibi muamele görür. 

Merhamet, şefkat ve hizmete bir gün verip sair zamanda, insan ruhunu canavarlaştıranlarla, öbür dünya da çok uzak düşmek için çabalamalıyız. Her gün, her saat, nefes aldığımız her an, dünya ve içindekilere sevgi ve muhabbet besleme, emeklerine kıymet ve karşılık verme günüdür.

Annelerin, kadınların, babaların, işçilerin, engellilerin, hayvanların, sağlıkçıların, polislerin, askerlerin, vatanın, milletin. Kimin günü olursa olsun hepsi, diğer zamanlarda unutup, hoyratça ziyan etme günleridir anlamına geliyor. Bu anlatılıyor, bu işleniyor.

Asıl gaye, insan olmanın ölçülerini, hatırda kalan anlarla sınırlı tutmamaktır. Anne ölse de kalsa da her gün annedir, elleri koklanır, öpülür. 

Çocuk her gün sevilir, affedilir, hoş görülür, varlığı bayramdır.

Babanın günü olmaz, ışıktır eve, kubbedir göğe, örtüdür etrafın kem gözüne, sert sözüne. 

Ne polise, ne askere, ne doktora hemşireye, günlerinde mutluluk dileyelim elbette ama insanca muamelemizi, sevgimizi, hürmetimizi süresiz, günsüz, sınırsız verelim.

Dünya hepimizin ama mutluluk onu, sadece insanca yaşayanların...

Bu gün gözüm yaşlı ağladım anne, ümidimi bir bir talan ettiler.
Bak yine karalar bağladım anne, temiz rüyalarım hep kirlettiler.