Ey Kaf dağı yürekli, kaldırma başın mağrur,
Bugün sana gülen nefsin, yarın ciğerinden vurur.
Halden bilmez zalim olma, zaman seni de bulur,
Bilemezsin nerden geldi, nasip alnında durur.

Keyiflenme varlarınla, Mevla yokluğu tattırır,
Ver verebildiğin kadar, verdiğin seninle kalır.
Kibri besleme içinde, ruhunu, özünü alır,
Bir bakarsın ömür bitmiş, geriye pişmanlık kalır.

Sev seni sevenleri, korkma seni kuşatır,
Senden geçmezsen eğer, nefsin seni kuşatır.
Alemin tek lezzeti muhabbetin tadıdır,
Aç sineni aleme, gönlün her varı kuşatır.

Zor dünyada temiz kalmak, öyle böyle bulaşır,
Yönünü çevir doğruya, duan Hak' ka ulaşır.
Can isterse haramı, uzak dur kiri bulaşır,
Tövbe ile temizlersen, affı sana ulaşır.

Nefeslerin sayılı, biter ecelin olur,
Kaçsan kurtulamazsın Azrail seni bulur.
Dur bir nefes al önce, sevgi gönlün doldurur,
Sevmekten vazgeçmeyen, ebedi huzur bulur.

Aşkla yarattı Mevlam, habibi Muhammedi (sallallahu aleyhi ve sellem)
Tüm kullara vahyetti, sevmeyi emreyledi.
İçinde yarattığım muhabbet şerbetini,
Saklama cimrilik etme dağıt kullara dedi.

Unutturdu ki hayat, sevmeyi merhameti ,
Arayıp bulalım o, yürekteki nimeti,
Sevmek ömrü uzatmaz, sarar ebediyeti,
Seven yakalar elbet, ebedi saadeti.

Beklemek kaderimiz. Ezelden ebede beklemeye örülü ömrümüz. Dem dem bekleye bekleye, akıyor yaşam. Kaderin yazıldığı ezelden, ahirette sebat edecek, ebed seyrinde, bir dizi beklemek halkaları hayat.

Beklerken küflenenler çabuk tüketiyorlar zamanı. Beklerken koşanlar, beklerken başka işler üretenler, uzattıkça uzatıyorlar ellerindeki zamanı.

Ömür aynı oluyor, yaş aynı, yaşananlar listesi bambaşka. Arada dağlar boyu fark, uçurumlarca derinlikler var. Kimi aynı ömre eserler dizmiş, kıymette, ölçüde tartıya gelmez. Kimi ise gününü geçirmiş, sayıya, ölçüye değmez.

Beklemek dahil her işlevin ruhunda sabır var. Sabır, sebatın annesi. Sabır edenlerden başka nimete kavuşan da yok zaten. Bütün ömrü ilmek ilmek çözseniz, sabırsız demlerin acılarını, pişmanlıklarını toplarsınız geçmişinizden.

Başlangıcından itibaren, her günü tartsanız, yine değer bulan tüm varlarınız sabırdan sonra düşmüştür nasibinize.

Sabrın özünde de teslimiyet var. Hani şu gün ışığını koyulaştırdığı sanılan çaresizlik, gerçeğinde olduğu gibi. Kollarınızı ne kadar açarsanız açın, ölçüsü aynıdır. Uzanmanın, elde etmenin başka çarelerini ararsınız mecburen. Minicik çocuklar bile uzanamayınca ayaklarının altına bir şey koyarak almayı deniyor, olmayınca başka bir şey, pes etmeden çoğaltarak deniyorlar.

Kader çizgisindeki desenlerde öyle, Çaresizlik beklemeye, beklemekse sabra götürüyor. Bir araya getirip karıştırınca, gülümseyen bir insan çıkıyor karşımıza. Teslimiyeti yakalamış sıcacık bir yürekle.

Bazen eceli beklemeyip koşanlar, bazen yargıyı beklemeyip cezalandıranlar, bazen nasibi beklemeyip bozanlar oluyor. Şöyle bir düşünün, hesaplayın bunları çoğaltabiliriz, sayısızdırlar çünkü. Bir gerçekse değişmez, acıyla anarız o zamanları. Ne olduğu önemsiz, sabrı ve beklemeyi beceremeyen yürekler daha fazla yorulurlar.

Sabrın ilmini çözmüş, beklemenin zorunluluğunu anlamış, gayretlerini yalnızca anı değerlendirmek için kullananlar, huzurun tablosunu çizerler, gözlemlerimize.

Beklemeyi bilenlerden, bekleyerek mutlu olanlardan olmamız dileğiyle...