Sabırla büyür emekler, sabırla muradı bulur yürekler, sabırla şekil alır gelecek nesiller.

Biliyor muyuz, sabır nedir. İradeyi, basa basa iradeli bir şekilde kullanmaktır.

İçine her şey girer. Zaman bilinmezinde, hedefler belirleyip kilitlenerek geçiyor ömür. Ne kadar sağlam bağlanmışsan hedefine, o kadar çabuklaşıyor netice. Niyetle sonuç arasındaki mesafeyi, akıtan enerjinin adıdır sabır.

Yanlış kodlamasın beyinlerimiz, ille zor, ille zahmet, ille acı gerekmiyor. Geçirdiğimiz zamanın, bulunduğu haline tahammülün adıdır sabır. Yemek yerken, sonuna kadar devam etmek, veya yolculuğa çıkınca, yarı yolda inmemek.

Niyet ve sonuç arasıdır zaten yaşam. Kısaca ömür, sabrın diğer adıdır.

Efendimiz (sav) " sabır imanın yarısıdır" buyururken, yüce Mevlamız, "Allah sabredenleri sever" diye haber veriyor kitabında.

Hayat süreci hissetmek ve tadını almaktan ibaret o zaman. Hem din, hem müspet ilim, bunu vurguluyor. Her anı farkında olarak, niyetin ve muradına sadık kalarak, damla damla tadını özümseyerek yaşamak.

Tohumu pamuğa saran çocuk, özü çatlatıp, dışarı çıkana kadar sabrediyor. Çirkin ve sevimsiz tırtıl, kelebeğe dönüşürken zamanda yol alıyor. Anne olmak için heyecanla bekleyen ise, dokuz ay, şiirini yazıyor sabrın.

Her şeyin anahtarı sabırdır. Civcivi, yumurtaları kuluçkaya yatırarak elde edersiniz, kırarak değil, diyor Mevlana.

Zeytini tatlandıran, sirkeyi asitlendiren, şarabı kıymetlendiren, sevdayı dillendiren de yine sabır, yine sabır.

Neyi hedeflediğinle ilgili lezzeti, ya anı zahmet bilip rahata özlem duyarsın, zaman uzar. Ya yükseğe uzanır, gereken basamakları yavaş yavaş çıkarsın, zaman seni bilgeleştirir. Ya hırsın sarar yüreğini, çiğnersin çizgileri, doğruları, zaman acıtır.

Hedef belirleyememek de sorun, ancak hedefte kalamamak daha ciddi sorun. Dikkat eksikliği. Algılarına takılanlarla, hedeften kopma. Günümüz insanı için, teknolojik baskıyla tam bir çıkmaz.

Biraz sükunet bulsa daralan, biraz nefes almak isteyince dağılan, sabırdan mahrum, süreçte savrulan bir halde çoğunluk.

Terapiler, uyum (oryantasyon) uygulamaları, gruplar, kulüpler, dernekler. Hedefi zihinde canlı tutma, kişiye kişiliğini, kimliğini sürekli hatırlatma gayretleri. Köpek balıkları gibi, anı yaşa, anı yakala diye diye üçüncü saniyeye ulaşmıyor yürekler.

Millet olarak yaptığımız eserler ortada. Mermerden nakış işleri, ahşaptan resim oymalar, tel tel işlenen örtüler. Çivisiz, harçsız, nice muhteşem şaheser. Zaman mı tüketti bizi, biz mi değiştirdik, biz dediğimiz öncelikleri.

Saçını süpürge eden annelerden, rengarenk biblolara dönüşen annelere nasıl geçtik. Başını koltuğuna alıp, sancağı dimdik tepelere taşıyan kahramanlardan, para ile teskere alan askerlere ne zaman dönüştük. Sadaka taşlarına gece bırakılan sadakalardan, yardımlar için vergi düşürmeye nasıl ulaştık. İlim öğrenmek için, memleketinden fersah fersah uzaklara giden atalarımızdan, okuldan kaçan, dersi sadece ezberleyen torunlar nasıl oldu.

Sabrı imanla bütünlüyorduk. Tamamlanmış bir güçle sarılıyorduk hayata.

Sabır ve zaman kanatlarını açıp, hayat yolculuğunda sorunsuz uçuyorduk. Zamanı algılama yeteneğimizi öğüten teknoloji, sınırsız yapamadığı ömür karşısında, mevcudu tüketiyor. Son doğum gününüzü hatırlayın. Kaç mum vardı pasta da. Onlu, yirmili günler ne kadar tozlandı zihninizde. Artık anılar tozlanacak kadar bile kalmıyor hafızalarımızda.

Ecele sabırsızlanıyor insanlık. Bir telaş, bir koşturmaca. Dünya mı hızlı dönüyor yoksa, zaman yetişmiyor yaşlanmaya.

Sabır unutulalı, hazır yemek yer, hazır giyinir, ezbere söyler olduk duyguları. Yaşamı bireyselleştireli, bencillik destanları yazıyoruz. Dostsuz ve yalnız yaşamak, nice ciddi ruhsal bunalımlara, nice yanlış ve çarpık ilişkilere sürüklüyor, insanı.

Evlat yetiştirmek, ona ince ince doğruyu, merhameti, erdemi içirmek. Öyle zor ki. Her yeni gün onunla büyüyen, sorunların sorumluluğunu almak. Hayata karşı onu dimdik ve sağlam kılmak için boğuşmak, zor, çok zor.

Kim uğraşır, bir hayvan edin. Sev, okşa, kokla. Derdi yok tasası yok, doyur uyut işte o kadar. Kolayına kaçıyor artık insan, her şeyin.

Zora takati, mecali, yüreği, gücü, sabrı yok. Kendine inancı, insan olmaya verdiği değeri bilmiyor. Oysa dağları delen Ferhat, bu imkanların hiç birine sahip değildi. Yumruğu kadar yüreği, dağlar kadar inancı, dağı delecek kadar da sabrı vardı.

Seyit onbaşı, mermiyi omuzlarken inandı, güvendi, azmetti, sabretti. Her güç, zamanla sabrın hamuruyla elde edilir. İnanarak.

Kendine, ruhuna, imanına, insanlığına, doğrularına inanarak, hedefe kilitlenmek.

Sabır acıtır ama besler, alışanı korur, büyütür. Sevgi aşka, şikayet şükre, öfke hoşgörüye, gayret sebata, istek duaya niyaza dönüşür sabır şerbetiyle. Gönül kalpten yola çıkar, yürek olur güçlenir, olgunlaşınca gönül olur tat verir. Sabır gıdası ve güneşiyle...

Ne güzel özetliyor üstat Necip Fazıl,

Sabrın sonu selamet, sabır hayra alamet,
Bela sana kahretsin, sen belaya selam et...

Sen şimdi anlat bana, kalp nasıl bu mesafeden tutuşur. Nasıl olur da koca beden, sevgili nefesinde, sivrisinek kanadı gibi titreyip savrulur.

Hadi söyle, zamanı nasıl siler, mekanı nasıl hükümsüz kılar. Durma ne olur söyle, kulağına deymeden yüreği nasıl duyar. Hali değişir muhabbet uzar. Tatlanır.

Hadi anlat, yüreğime ismini nakşeden, ilacı nereye sakladın. Bu amansız ızdıraba ne zaman son vereceksin. Közleri bir bir gömdün, gözlerinle yüreğime. Sakladığın merhemi ne zaman süreceksin.

Canıma kastın yok bilirim. Farkındayım umurunda bile değilim, ama sen söyle dermanın nerede can.

Canıma şifayı nereye sakladın, bana efsun gözlerinin billur ışıklarını neden yasakladın.

Bir kere bak, gözlerinle göremediğin gönlüme, gönlünle bak. Burada yağına gömülmüş ince bir fitil var, usul usul, isil isil yanan. Sen diye yanarken, sen diye tükenen, eriyip biten.

Hadi anlat bana, muradın bu muydu. Varlığın muradım oldu, varlığım muradına feda olsun. Senin muradın bu muydu. Külliyen sana çevirdin beni, hadi de bir kere muradın bu muydu.

Hadi susma, sen susunca güneş saklanıyor, bulutlar sönüp kayboluyor. Sen susunca gece hiç bitmiyor, acı nefesime karışıp içimi öğütüyor. Hadi susma, söyle yüreğinden geleni, geçeni.

Sana uzanıp, hayattan kopalı, gördüğüm her şey sen, duyduğum her koku sen, kalmadım artık, yok oldum ben. Hadi söyle muradını, alayım ona göre kıvamımı.

Anlat, susma hadi anlat, nereye sakladın, dudaklarımdaki gülüşü. Nereye sakladın taze nefesini...

Duygularımın vatanı yüreğin, memleket kokuyor nefesin. Kemali ruhuma işaret ediyor hallerin. Sende mi, beni tamamlayacak tüm şifrelerim.

Mevla’ m şahit içime, zerre bulanık bulaştırmadım. Ruhundan ibaret seni, doya doya seviyorum.

Şeytanı taşladım gitti. Senin ki, (şeytanın) üzecek diye korkuyorum. Yoksa vereceğim kalemi gönlümün eline, sonra dinle dilden (yürek) hal alıp, tatlanıp, pişenleri.

Rüzgar, rayihan ne kadar hoş. Hislerim tülleniyor, bulutlarım şekilleniyor, özüm nefesleniyor, estikçe.

Yağmur, öyle duru ki varlığın, birikmiş lekelerimi temizliyor, derinlerimden. Yıka ruhumu, tertemiz olana kadar hislerinle ve kurula parlayana kadar gönlüm, nefesinle.

Uzun zaman oldu bardağıma, suyu, demi, seni doldurup, içime akıtıyorum. Damağım hapsediyor lezzetini, daima keyif almak için.

Küçükken gökyüzünü izler, saçlarıma yıldız takmayı hayal ederdim. Ben aynı ben, yıldızlar aynı yıldız. Yüreğim, en parlağını taşıyor şimdi içinde. Ruhumun zifiri demine, kutup yıldızı yazmış seni, Mevla’m...

Ben bunu çok diledim, çok istedim, çok bekledim. Şimdi keyfindeyim, şükründeyim. Şeytanı onun için kovdum. Buradan iş çıkmaz ona. Bir ömür verdim bu murada, harcar mıyım üç dakikalık zevk uğruna.

Muhabbet şerbetim, şurubuna düşmüş, lokma gibi yüreğim. Her zerrem tadını almış, lezzetine bulanmış. Artık başımı dizine koyup, uyumak bile değil istediğim, ruhuma, ruhunu karıştırıp uyuyorum.

Seccadem huzur diyarımın kapısı. Secdeler olmasa, yaşanmaz bu sıkıntı. Sonrası yaratanla vuslat. Dile dilediğini. Sınır koymadan, utanmadan, çekinmeden.

O biliyor, her zaman yandı içim. Her namaz, her dua sevda diledim. "sevecek bir kalp verdin, sevilecek bir yürek de ver" dedim. Dualar mutlaka karşılık bulur yaratanda, ya burada, ya diğer tarafta. Bana burada nasip oldu, can veren Mevla’m, CANAN 'da ihsan eyledi.

Üzersem bileyim, can parçası. Biliyorsun, dilim kıldan ince, sen olunca.

Ne olduğunu bilmeli, karar vermeli. Eğer bir karpuz çekirdeği ise cevherin, toprağı bulunca sabırla, suyu güneşi beklersin. Onlar da tamam olunca çatlar büyür, beslenir, şekerlenir, tatlanırsın.

Tarlanın kenarından sayısız insan geçer sen tamam olana kadar. Toplanır, taşınır, seçilir, alınırsın. Bir damak için iki öğün lezzet olur aylarca süren emeğin, maceran.

Ben karpuz çekirdeği değilim, iki öğün lezzet olmak istemiyorum. Yıldız değilim, yalnızlığı sevmem. Güneş değilim, gücüm yok o kadar. Üşüyen, korkan sayısız yüreği ısıtacak.

Belki bir türkü olurum, yaşanmış anı, bir acı, bir aşk, bir ümit anlatan. Her okunduğunda yeniden ve başka başka yüreklerde taze taze can bulan, dolu dolu hisli bir türkü. Sende bana onu hissettiren duygu güneşim.

Şiir belki de, bir kitapta. Okuyan biri olduğunda canlanan. Her gönülde yeniden nefes bulan, sıcacık bir şiir.

Belki de sevda çölünde, aşk rüzgarıyla havalanıp, uçup yine dibe düşen bir tek kum tanesi. Kıyamete kadar çiğnenen, uçuşan, konan, yanan, kavrulan, parlayan, sönen, ince, zayıf bir kum tanesi.

Bana kim olduğumu bildirecek, bulduracak, sevdirecek, sebat ettirecek sensin kemali ışığım yar…