Markalara sıkışmış , dar bir dünyada mı yaşıyorsunuz. Kıyafetiniz podyuma çıkan bir mankenin ki kadar uyumlu ve ahenkli mi oluyor. Yoksa haftanın şıkı-rüküşü diyen paparazzilerin gözü üzerinizde mi sanıyorsunuz.

Rahat bırakın kendinizi. Dışarı çıkmanın tadını çıkarmak için gevşeyin, uyumsuz bir şeyler giyerek de mutlu olabilir insan. Yeter ki temiz olsun.

Bazen sokağa çıkınca düşünüyorum az ileride bir otobüs bu gençleri indirmiş, biraz sonra alıp götürecek her halde. Öyle aynı öyle birbiriyle benzeş kıyafetler ki yatılı okul çocukları gibi.

İstanbul' da hafta sonu deniz okulları, polis okulları, yatılı subay okulları öğrencileri çıkardı sokağa. Hepsi jilet gibi pırıl pırıl, hepsi fabrika ürünü gibi tek tip aynı. Onlar geliyor aklıma. Botlar aynı. Şu bot mu, spor ayakkabı mı , postal mı ne olduğunu anlayamadığım yahut adlandıramadığım keten uzun bağlı ipli, renkli desenli ayakkabılar. Neredeyse düşecek gibi duran pantolonlar, yenisini alamadan büyümüş gibi emanet minicik badiler eğri büğrü garip tuhaf yapıyor görüntülerini. Oysa daha orantılı daha orijinal kıyafetler ile hem bedenlerinin zarafeti ortaya çıkacak ve hem de az önce bu şık çocuğu görmüştüm, yahut zarif kızı görmüştüm diyebileceğiz. Oysa şimdi ayırt edemiyoruz. Az önce de böyle bir şey geçmişti, bunlardan ne çok var diyoruz.

Hiçbir özellik, hiçbir detay yok, kişiliklerini, zevklerini, tavırlarını ortaya koyan. Kokular ve aksesuarlar bile fix. Sıkıcı, bunaltıcı, boğucu.

Ne olacak kendine uygun bir pantolon, zevkine uygun bir badi seçsen, yakalayacaklar mı. Yoksa satılmıyor mu artık.

Farklı olmak cesaret ister. İçinde hissedebildiğin gibi düzenlemek dışını, yürek ister. Nadir de olsa böyle radikal tipler olur. Hiç bir moda, akım, yeni deyimle, trend onları etkilemez. El örgüsü kazakla, kumaş pantolon, kırmızıyla kahverengi, bordoyla maviyi, mor pembeyi, giyebilirler. Görüntüleri umurlarında olmayan cesur yürekler, fikirlerini de öyle özgür ifade ederler. Korkusuzca ortaya koyarlar. Sürü psikolojisine yenik düşmezler.

Eskiden ben de aynı otobüsten inenlerdendim. Yani basma kalıp, tek tip özenirdim özgür olmaya, cesaret edemezdim.

Büyük şehirlerde biraz daha kolay dilediğince giyinmek, davranmak. Küçük yerlerde herkes birbirinin paparazzisi. Korkuluyor, aman ütüsüz olmasın, aman rengi uygun olsun. Sırf o renk çantası yok diye o ayakkabı raf bekliyor. O kolye çekmecede kalıyor.

Bütçelerin büyük bir kısmı giyime, zamanın büyük bir kısmı hazırlanmaya, hayalin büyük bir kısmı kıyafet planına harcanıyor. Yazık değil mi. Halbuki hayatta çok daha önemli görevler var.

Nasıl giyindiğimiz değil, nasıl düşündüğümüz, nasıl yaşadığımız önemli. Çevresini gören gözlerden olmadıktan sonra, çevrenin bizim kılığımızı görmesi gözetmesi neden önemli olsun.

Sesinden cemre düşüyor içime, nefesinden sineme,

Hey yüreğim sultanı, yine getirdin baharı.

Gördüm gül cemalini, iyi geldi tebessümün. İçime çöken kara bulutlar dağıldı.

Yüzümde yine o şımarık gülümseme, ruhumun tüm varlığıyla söylediği elhamdülillah zikri.

Aklımın ve varlığımın aczini, her an tekrar tekrar yaşatıyor varlığın.

Mevla kulunu mutlu etmek dilerse, sebep yaratır. Bazen masum bir yüzü, yağmur damlasını, taze çimenlerde ışıldayan, minik bir şebnem tanesini, karşı evin penceresinden yansıyan gün ışığını, gülün rengini, denizin kokusunu hatta külü- dumanı sebep kılar.

Yüreğime, huzur ve mutluluğu, senin varlık kapının arkasına saklamış. Dudakların edeple bükülüp masum ve mahcup gülümsediğinde, tarifsiz bir mutluluk, ölçüsüz bir huzur yaratılıyor içimde.

Beklediğin nedir bilmiyorum. Emin olduğum, bana bakınca halimi görüyor ve hakikatimi anlıyorsun. Ne kadar masum çocuk tavrındaysan da içindeki bilgenin kokusunu duyuyorum ben.

Bekliyorsun, zaman tamam olacak, eminsin az kaldı, bu kadar sabır göstermende bundan.

Ne yaptım ise, bin kere dünyaya gelsem, bir kere yine yaparım. Zorluğunda öğüttüğüm, dur dediğimde önüne sürüklendiğim, her haline hazırım efendim.

Gidiyorum dersen edepsizce, Mevla yüz üstü seriverir sevdiğinin önüne. O tamam demeden ne vuslat olur, ne hasret. Ne haz vardır, ne sevda. Bilge can, tatlı canan, bilirim, onun ol emrini bekliyorsun sükutun bundan.

Amenna, ben de tevekkülle sustum, suskun sultan.

Özlemini çektiklerimize yürürüz.

Bazen çok istediklerimiz bizden kaçsa da genellikle gittiğimiz yerde bizi bekler istediklerimiz. Bindiğimiz otobüs, bizi bileti aldığımız yere götürür. Ankara otobüsünde yolculuğa sabretmek, İstanbul da indirmez bizi. Hedefi belirlemeli, biletin bedelini ödemeli, sonra yolculuğa sabretmeli. Kararsız, hedefsiz, bedelsiz yaşanan hayat tat vermez. Fayda vermez.

Bazen dizginlememiz gerekir isteklerimizi, bazen coşturmamız. Neyi ne kadar istiyorsak biz o oluruz. Hedeflerimiz oluşturur bizi. Fedakarlık yaparız, veririz- veririz yine- yine veririz sonuç almak için.Ta ki yüreğimiz tamam diyene kadar. Bazen çok net görürüz, dünü- bu günü, arada dağlar kadar fark olur. Hayata dalar unuturuz, dün özlemimiz olan şeyi bu gün yaşadığımızı. Oysa dün hayal olduğu, içimize sevinç ve coşku verdiği halde bu gün sıradan olmuştur.

Sıradanlaşmamış duygular, şükretmemizi, sevinmemizi, hayatı coşkuyla yaşamamızı sağlar. Sıradanlaşan her değer, anlamını yitirir, keyifsizleştirir, heyecanımızı bitirir. Sızlanmamayı öğrenmek için isteklerimizin değerini ölçmeliyiz. Yoksa sıradan ve anlamsız olur tüm yaşamımız. Sıradan sızlanmalarla çürür mutluluğumuz.

Dün iyi bir işim olsun diye dualarda olan, bu gün iş arkadaşlarından yakınır. Oysa işi yokken, işi olduğuna dair hedefleri varken, her zorluktan keyif alacak bilenecekti. Hayal veya hedef gerçekleşince coşku ve anlamını yitirdi.

Dün huzuru özlüyordum. Huzurlu bir gün, bir gece için dua ediyordum. Her tıkırtıyı silah sesi biliyor, her silah sesinde ölümü tenimde sıcacık hissediyordum. Özlediğim huzur, dualarla geldi. Şimdi çok sessizlikten ve sakinlikten yakınıyorum.

Dün bir yumurta için konvoyu ve 55 km mesafeyi katetmek gerekiyor, ıspanak, portakal elma hayallerimi süslüyor, simit ve patlamış mısır kargo ile İstanbul' dan geliyordu. Bu gün bilmediğim kaç çeşit sebze ile dolu pazar tezgahları, çeşit çeşit marketler, zamanı, ruhumu, özlemlerimi, hayatı sorgulamamı sağlıyor.

Dün bir evlensem diye çılgınca dua eden arkadaşım, uğruna ölürüm dediği eşinden bir celsede boşanıyor. Çocuk bakmak için gelmişim diyen bir çok hanım, kendi çocuklarının sıkıntılarından saatlerce yakınıyor.

Dün ve yarın arasında ezilen bu gün aslında. Ömrün ta kendisi an. İsteklerimizle yarında, sızlanmalarımızla dünde gezinirken, bir günlük enerjiyle bu gündeyiz halbuki.

Ne dünün yorgunluğuna verecek, ne de yarının hayaliyle harcayacak boş vaktimiz var. Her ne yapıyorsak ve yapacaksak hepsi bu güne sığmalı.

İstemeye devam ettiğimiz sürece yarın uyanabiliriz. Şükrettiğimiz sürece gülebiliriz. Kendimizi sorguladığımız sürece sevebiliriz. Bu günü fark edebildiğimiz ölçüde kurtarabilir kutlayabiliriz.

Mutluluk Kaf dağında değil. Dünü hatırlarken gözlerimiz buğulanıyor, dudaklarımız tebessümle bükülüyor. "Ah keşke" demiyorsak, mutlu pek çok şey yaşamışız demektir. Bu günü yarına geçip dün olarak düşününce, mutlu olarak hatırlayacak işleri yapmak için fırsat bilelim.

Merhaba...

Göz göze gelmeden, avuçlarımız sıcacık temas etmeden, dudaklarımız keyifle bükülmeden yaptığımız ilk merhaba.

Okumayı sevenler, içindeki duygu geçişlerini hissedenlere, onları paylaşmaktan korkmayanlara merhaba.

Gönül iklimimizde, duygu rüzgarları ve his çalkantılarıyla, aka aka dolaştığımız ruh dünyamızın merhabası.

Kalıplaşmış doğrular. Duvar ören prensipler. Boğan yasaklar ve bizi biz yapan kararlarla daralan günümüze, sıcak bir tebessüm getiren merhaba.

Burada alabildiğine ılık hava. Güneş yakmıyor, rüzgar üşütmüyor. Yağmur ıslatmıyor, karanlık korkutmuyor. Yalnızlık üzmüyor. Üç boyutlu dar dünyamızın, dördüncü boyutu olan hayal alemi, ruh dünyamıza merhaba.

Coşmak için, belki heveslere pencere açmak için, belki en sıkıntılı zamanda nefes almak için, moral için, ümit için merhaba.

Bazen daralır kapılar, öyle ki eğilmek gerekir. Eğilirsin, kapının arkasındaki kıymetli ise senin için.

Kapı daha daralır, sen küçülür ezilirsin isteğin için o daha ufalır. Öyle ki bir tuğla kadar kalır.

Sorgularsın arkasındakinin doğruluğunu, yoklarsın yüreğindeki isteğin yoğunluğunu. Yeniden

düşünürsün kapının arkasındakini. Eğer değer dersen, istiyorsan hala her şeye rağmen, o zaman küçülür geçersin, tuğla kadar kapıdan.

İsteklerimiz belirler yarınlarımızı. Yöneldiğimizin şeklini alırız yavaş yavaş. Neye yöneliyorsak, o oluruz.

O bizim olur, biz olur. Neyi çıkartıyorsak istek listemizden, o bizden uzaklaşır, başkalaşır, kaybolur.

Her gün yeni bir istekle uyanmayız. Dün, önceki gün ve öncesi. Bazen taa çocukluk, bazen anne babamızın çocukluğu, bir şey- bir çok şey yüklüdür istek listemizde. Ama hangileri hayal sayfasından alınıp, ideal sayfasına yazılmışsa başlar değişim ve yavaş yavaş gelir bize.

Listeleri sık sık gözden geçirip temize çekmeli. Hayallerin desenlerini düzeltip tekrar çizmeli. Öyle ki artık geçen zamanın ömürden götürdüğü, atılan her adımın hedefi getirdiği gerçeği ortada.

Zamanı israf etmeden, her anını kara çevirerek yaşamak ve yaşatmak için karar alma vakti.

Hayalleriniz güzel, hedefleriniz yakın olsun.

Çünkü onlar sizsiniz, mutluluk onlarda değil sizde...

Dolu dolu arabalar yaklaşırken, niye neyin peşinde toplandı bunca insan diye düşünüyordu. Gözünün önünde art arda akan arabalar, insanlarla dolmuş taşıyordu.

Bu kez neden olabilir diye kafasını zorlayınca, kaç ayrı kalabalık geldi aklına. İlk coşkusunu düşündü, ilk kalabalığını.

Gazetenin birinde, üç soruluk testte, "niçin sokağa dökülülürsünüz" sorusuna cevabın, insanın karakterini belirttiğini hatırladı. Çok düşünmüştü ve kendini sokağa dökecek bir sebep bulamamıştı. O prensipli adamdı, sokağa dökülmek, çok saçma demişti.

Zordu o yaşta, onca kalabalığa anlam vermek. Romatizmalı bacakları avaz avaz isyanda, gözleri bir birine girmiş kalabalığın karışıklığından kararmaktaydı. Öylece bıraktı kendini sandalyeye.

Arabalar bir bir boşaldı, meydanın sıkışık göbeğine. Mühim birinin cenazesi için dolmuştu o meydan, yıllar önce. Zorladı hafızasını, hatırlayamadı kim olduğunu. Bir de maç olmuştu, bir şeyler yapmıştı bizim çocuklar. Bayrak bayrak yükselmişti çığlıklar. Hangi maçtı, kiminleydi hatırlayamadı.Ama en coşkulu, en heyecanlısı, kurtuluş kutlamaları için yapılan konserdi.

Bazen çok daha kalabalık olurdu meydan. Bayraklar, müzik, kadınlar, çocuklar. Okuyamazdı yazılanları, aklına sığmazdı nedenleri, ama gönlü kıpır kıpır olurdu kalabalıkla. Birden bir karışıklık, bir gürültü, hoş bitmezdi bazen meydanın telaşı. Bir onun evi kalmıştı meydanı görebilen. Bütün yaşıtı evler yıkılıp, iş hanları olmuştu.

Uzun uzun seyretti kalabalığı. Hazırlıklar yapılıyordu. Birazdan davullar çalınıp, halaylar çekilecekti. Kalabalık iyice sıkışmış, meydanın geniş göbeği, iyice esnemişti. Etrafta sayısız mavili (polis) vardı. Üzülürdü onlara, kim coşsa, sevinse, kim kızsa, öfkelense, kim incinip bir şeyler istese, onlara iş çıkıyordu. Görevleri diye düşündü, sağ olsunlar dedi mırıldanarak.

Ambulanslar yerlerini almıştı. Ola ki bir can yanar, ihtiyaç hissedilirdi. Sıtlarında kocaman makinelerle, bir karışıklık çıkar mı diye bekleşen basın mensuplarını gördü. Dudağında belli belirsin bir tebessüm oluştu.

İçi sızladı, yine kim bilir kaç can yanacaktı. Ömrü o balkondan, o meydanı izlemekle geçmişti. Çok kalabalıklar görmüştü ama hatırında bir ikisi kalmıştı. Ne el sallamış, ne çığlıklara katılmıştı. Yaptıklarını anlamıyor, onların hissettiklerini hissedemiyordu.

Hep izlerdi, yaşı yüze yaklaşırken, her kalabalığın halinden bir hal almış, birliklerinden, bütünlüklerinden, isteklerini ortaya koymalarından, isteklerine ulaşmayı kutlamalarından, kendince coşkular yakalamıştı. O meydan kalabalığıyla, yüzüne dipsiz yalnızlığını vuruyor ama canlılığıyla ömrünü uzatıyordu.

Meydanlar ıssız kalmasın, sevinçlere, mutluluklara, heves ve hedeflere sahne olsun. Kim bilir kaç yalnıza umut ve ışık oluyordur, birlikte nefes alıp veren, deyip söyleyen, keyiflenip neşelenen kalabalıklar.

Canının dar olduğu zamanlar vardır. Burnunun ucundadır sanki. Dokundurmazsın kılına, canından can sökülür dokunulduğunda. Canı gibi sevenlerde yanında, burunlarından solurlar, canına kıl deyecek diye. Tam bir mayın tarlasıdır acil servis. Göz gözü görmez de, canının acısından, gözden bir süzme ümit yakalar, kirpiklere yakalanmadan.

Temposu yoğun, elektriği yüksek, ortamı gergindir acil servisin. Allah hiç birimizi orada terletmesin, ümitsizlik içinde kıvrandırmasın. Özel yaratılmış olmalı, bu insanlar diye düşünürüm. Ömrümüzde bir iki, kere soluduğumuzda o ortamı, ömür boyu kazınır içlerimize. Rabbim kuvvet versin onlara. İşte o yüksek voltajlı elektrik merkezi, ölüm meleğinin sık sık uğradığı, acıların yedi şiddetinde salladığı ortama, ılık bir rüzgar gibi ferahlık getirendir sevgili Mehmet Dirim.

Acilde uzmanlaşmak, o atmosferi daima yaşamak demek. Ölüm ve yaşam arasında, incecik şeritte ustaca dans etmek. Zamanı geleni, teslim etmeden, son saniyesine kadar kalsın diye didinmek. Anlık kararlarla, her hangi bir uzvunu kaybedecek olanı bütünlüğüne zarar vermeden korumak. Hiç tükenmeyen bir enerji, sürekli çoğalan bir insan sevgisi gerekir. İçinde olanı bilen, hakkını verecek gücü olan, diri bir yürek, Mehmet Dirim...

Allah herkesi bir sebeple yaratır, ona uygun özelliklerle donatır. Kişi iç aleminde ve dış halinde kendine uygun olan, kendi için planlanmış olanı bulup keşfederse, bu dünyada huzurlu, mutlu, başarılı, ahirette de kazançlı olur. Bulamazsa ki şaşırtan, yanıltan unsur ve çevre baskısı var, mutsuz, başarısız, huzursuz olur. Kendisi için planlanmış, olanı keşfetmiş, özel insanlardan biri, Dr Dirim Kottaş. İnsanı seven, sabırla dinleyen, anlamaya çalışmayıp, derinden derine hisseden özel biri...

Zaman, keyif anlarında uçuşur, akar, sıkıntı zamanlarında kıpırdamaz, yavaşlar, uzar da uzar. Ağrılı, eziyetli, bezgin bekleyiş yeri olan müşahede odasında, saate ekstra güç verip kovalayan kişidir Dr Dirim Kottaş. Küçük kızımın serumla beklerken, neden Dirim doktor olunca serum hemen bitiyor, diye soracak kadar, belirgin zaman farkını oluşturandır. Hemen her on dakikada bir hastalarına, nasıl oldun, daha iyi misin, şimdi daha iyisin değil mi, biraz rahatladın mı, diye uğrayıp, gülüşü ile enerji ve güç veren, samimi bir yürek Dr Dirim Kottaş.

Simalarımıza ifadeler yükler, oradan okuyun birbirinizi buyurur yaratan. Yüzüne, ihtiyacı olan, acı çeken, zahmetli insanlara verilmek üzere, sıcacık ve şifa yüklü bir gülüş emanet etmiş Mevla, yerinde, zamanında bol bol ikram ediyor, gülen yüzlü adam, Dr Dirim Kottaş.

Datça' nın sabit sakinleri, dikkatlidir, titizdir. Dünyayı, uzun süre, hissederek yaşamış olmanın, bilgeliği vardır. Özenle seçerler. Pazarda domatesi, zeytini, üzümü. Hastanede, doktoru, odayı, yatağı, hemşireyi. Kıymet bilmektir bu aslında. Emeğe ölçü biçip, hakkını yerine getirmek. Titrek sesiyle sorar teyze, Dr Dirim var mı evladım. Hani o çocuk var ya kızım, samimi, güler yüzlü, Dirim Dirim işte o. Bu takdir etmektir. Zamanımız insanının, elindeki minik oyuncaklara haps olarak yaşadığı, ayağına takılacağı, başına düşeceği, fark edemediği bir zamanda, göze çarpacak, gönülde kalacak kadar öne çıkan, samimiyet ve sıcaklığın, yerini bulduğunun ispatıdır. Aradan elli yıl geçse de, arkasından içtenliği ve gayretiyle anılacak, konuşulacak biridir, sıcakkanlı adam, Mehmet Dirim.

Derler ki, karşınızdakine sorun, beni üç kelime de özetle. Karşınızdakilerin, dile getirdiği üç kelimeler sizin ruhunuzun fotoğrafıdır. Eksikleri görür, tamamlarsınız, tamları fark edip, sahip çıkarsınız. Ruhunuza ayna tutmaktır bu aynı zamanda.

Elime kağıdı kalemi aldım ve önüme gelene sordum, üç kelimede DİRİM, en çok söylenen kelime İYİ oldu. Tereddütsüz. Çok farklı kelimeler, bambaşka özelliklerle dolu üç kelime ama ilk kelime hep İYİ oldu. Sevgili DİRİM, namı diğer İYİ ADAM, tanıdığın- tanımadığın, beraber çalıştığın, emek verdiğin, şifa sebebi olduğun, muhatabın olan herkesin aklında, İYİ olarak kalmayı, nasıl başardıysan, sırrı sende. Böyle devam et. Bilirsin, ölümden sonra nasıl bilirdiniz diye sorarlar. Yaşarken İYİ bilinmeyi başarmışların hali, hem burada hem orada çok çok iyidir.

İkinci en çok söylenen kelime ÇALIŞKAN oldu. Hasta, yorgun, bezgin, keyifsiz veya mutsuz olsa bile, performansını hiç düşürmeyen, daima aynı yüksek enerji ile çalışan. Kalite devamlı olandır. Arada bir zirve, arada bir dip yapana önem verilmez. Kıymet devamlı olandadır. Erdem devamlı olan, seninle bütünleşmiş olan iyi hallerdir. ÇALIŞKAN ADAM, çalışmayı adet edinmişler, bütün zamanlarda, dünyanın gidişini değiştirmişlerdir. Girdiğin yolun üzerinde, engellerin olacaktır. Yoranlar, bozanlar. Sonuna varmadan ömür yolculuğunun, dünyanın gidişini değiştirecek, üstünlükler beklenir halinden.

Hayat dolu dediler, hemen hepsi. Yaşamayı yük bilmeyip, zamanı öğütmek için verilmiş ganimet saymayıp, anın tadını alarak yaşayan. Yakınındakilere de anı tatlandıran. Dilinin tadı eksilmesin Dirim Kottaş...

Kolay gelsin, önüne düşen her zahmet, eline gelen her uğraş. Kolay gelsin yaşamın çetrefilli yolları.

Kolay ve güzel gelsin, sana ve ailene, ömrün kalan yılları. Herkese tatlı ve keyifli kıldığın gibi Mevla da sana, tatlı ve keyifli kılsın, daima hayatını. Yolların açık ve aydınlık olsun sevgili Dirim KOTTAŞ...

Yine gece çöktü.

Hastaların acıları daha fazla, umutsuzların çaresizliği daha yoğun, sıkıntılıların sabrı daha az. Karanlık yoğun, sessizlik derin. Duygular ateş gibi yakıcı, korkular buz gibi dondurucu.

Yaşamak zor, zorluklarla mücadele yorucu da gece başka ağırlaştırıyor tüm yükleri. Daha koyulaştırıyor yokluklarına dayanamadıklarımızın eksikliklerini. Hasret çektiriyor, bazen ölüme, sonrasını hiç düşünmeden.

Eğer ecel, kişilerin tercihine bırakılsa veya yasak olmasa davet etmek Azrail’ i ( as) , iki gecede dünya nüfusu yarıya inerdi. Bir derin ah, bir ağır of, son nefesimiz olur, sonraki sabahları boş dünyalara bırakırdık. Tutunmak isteği, çabası, yeniden ayağa kalkıp doğrulmak gayreti olmazdı içlerimizde.

Acılara dayanmak, gözyaşlarıyla damla damla dökülmek, çetin bir uğraş gibi görünse de aslında insanı pişiren, olgunlaştıran ve hayatın anlamını daha bir derinleştiren nimetler. Bedende ki hasar ölçüsüne göre hemen bitirse de ömür serüvenini, ruhtaki hasar yatırıyor, eziyor, öğütüyor, halden hale dönüştürüp değiştiriyor ama canın sonu olmuyor.

Her günü bayram olana, neden deli dendiğini anlayamazdım küçükken. Çünkü yasalar, kurallar, dini ve ahlaki ölçüler, öyle şeyler sunuyorlardı ki eğer onlara herkes sıkı sıkı uysa, dünya bayram yeri olurdu muhakkak. Bu bazen zorla uygulanıyor, bazen özendirerek yaptırılıyor. E o zaman, bunu başaranlara neden deli deniliyor.

Şimdi düşünüyorum, acaba gerçekten her şey mükemmel olma noktasına gelse, hiç pürüz kalmasa, tam bir sükunet ve huzur oluşsa, tat alır mıyız hayattan. Sevinci, başarıyı şimdi olduğu kadar yürekten yaşar mıyız. Daha doğrusu sevinç ve başarı, coşku ve mutluluk olur muydu o zaman.

Elbette hayır. Emeksiz dilek olmaz. Nimetin değeri külfetindedir. Terlemeli çalışırken, özlemeli beklerken, ağlamalı kaybedince, coşmalı başarınca, titremeli korkarken, ümitlenmeli yitirince, heyecanlanmalı meçhulü tüketirken, kısacası, duymalı, hissetmeli , tatmalı yaşarken.

Bayram hediyelerinden çok daha fazla mutlu eder insanı, çabayla kazandığı küçük bir ödül.

Hediyelerle, ödüllerin arasında uçurumlar kadar farklı etkiler oluşur gönülde.

Terlerse beyinler, zorlanırlarsa, fikir ve çare üretirler. Eline aldığın şablonla yaptığın iş sadece sonuç olur, terleye terleye oluşturduğun iş sanat olur. Sen olur, senin olur.

Mutluluk pembe bulutlarla, Kaf dağında değil. Sihirli değnekleriyle iyilik perileri getirmez onu. Alaattin’ in sihirli cini, paslı lambalarda yok. Masallar alt beyinlere hayat zor değil, azıcık yükseğe zıpla, bak ışık nerelerden geliyor, tutun ona demek içindir.

Mutluluk, kovaladığımız ve yorulunca oturduğumuz yerde. 

Avuçlarımız arasında, ruhumuzda, bize sevgiyle bakan gözlerde. Elini tuttuğun masum bir bebeğin, ıslak avuçlarında. Korkuyla bakan yavru köpeğin, başını okşadığında, ellerine değen tüylerde. Yeni ektiğin çiçeğin tomurcuklanan, ufacık çiçek uçlarında. Denizin kenarında, yapış yapış yosun kokusunda, uykudan kaldıran şımarık serçenin ötüşünde. Bana her gün mart diye avaz avaz bağıran kediciğin sesinde.

Sessizce sokuldum odana.

Seyrettim uyurken seni, kelebekler gezindi içimde. Kanatları değdi, dokundu bir yerlerime de, ürperdim. Titredi varlığım, titredi ruhum. Serin bir göle dalıyor gibi. Dualarım can bulsun, dileğim taze olsun, diye gelmişsin cemrem. Tam yüreğim pes edecekken, tam yangınım közünü soğuturken, tam ecele hasret çekerken.

Kirpiğimde gök kuşağı, gözyaşımla oluşuyor. Gözyaşı boş yürekten akmıyor. Boş yürek dua bilmiyor. Sevda olmadan gönül kemale ermiyor. Sevdana ihtiyacım, aşikar.

Ebedi baharın müjdesi, nefeslerimin sebebi. Gözümle izledim, bakışımla gezindim de değmedim inan. Dokunmadım. Dokunmam, dokunamam, yüreğim emaneti, Mevlam' dan armağan yar.

Demini buluyor gönül, hasat yapıyor dilim. Sen ne yüklersen onunla doluyor içim. Biliyorsun sakinleşiyor sonra. Ayışığında, suda parlayan yıldızları seyreder gibi huzur dolu içim. Tatlı sulu bir nehir akıyor derinlerimde. Her hücreme coşku ve mutluluk taşıyor. İçim su, dışım su, sırılsıklam aşık oldum yağmurum. Kalbim tir tir titriyor.

Gülme, halim yaman bahar yelim. Gönlünün bahçesinde serinledim. Pınarından billur sular içtim. İçin Cennet'i Ala, nar tanem. Kendimden geçtim.uçuşuyor hislerim, ipek tüller misali. Rüzgarı yardan estiren Mevlam ELHAMDÜLİLLAH.

Cenaze de bir kenarda öylece duran ihtiyarı izledi muhabirler, sonra peş peşe resimlerini çektiler.

Ölen 17 yaşında bir gençti. Annesi baygınlık geçiriyor, babası ilaçla ayakta zor duruyor, arkadaşları ortalığı inletiyordu. O bir kenarda sessizce duruyordu.

Göz kenarları morarmaya başlamış, belli ki çok ağlamıştı. Sessizdi, çünkü yüreği artık inleyerek ağlamayı öğrenmişti. Zaman yaralamış, yaralar kabuk bağlamış, dağ misali yüksek, toprak misali güçlü olmuştu. Torun acısına sukut ediyor, evladının, evlat acısı çekmesine, çaresiz katlanıyordu.

Zaman ne güçlü bir değirmen. Saçların rengini, cildin esnekliğini, yüreklerin coşkusunu, zihnin keskinliğini, hayali, heyecanı, ümidi, ömrü öğütüp toza çeviriyor. Zamanın en yaman askerleri de tıpkı bizim gibi olan insanlar.

Çarkları insanlar olan bir saat hayat, dışına çıkmadan işini bitiren, bir şey bırakmayan bir saat. Öyle kurulu ki ecel vaktine, ne bir saniye önce, ne bir saniye sonra.

Bir kenara bizi bırakıp aş verip, hoş eyleyip bekle deseler, tek başımıza ne aşı, ne hoşluğu istemeyiz. Zaman yavaşlar yalnızlıkta. Tatlar kaybolur, keyifler buharlaşır. Havva annemizin gelişi gibi ruha bir eş bir arkadaş gerekir. Gelir, getirir heybesinde neler neler. Neşe, sevinç, mutluluk. Bir verir, üç alır, bir verir, üç alır. Bitince de alabilecekleri kaybolur gider, bıraktığı çöpleriyle.

İnsan, ne bilinmez, çözülmez, baş edilmez bir sıkıntıdır. Elden yorulup kendine dönse, batağa saplanan kuzu gibi ne akı kalır ne pakı. Debelendikçe batar, battıkça kirlenir, bulanır.

Kendi başına, kendi başını kurtarmaktan aciz insan. Kendi başına, kendi başını yakacak kadar haylaz, aymaz, uslanmaz insan.

Bir de yanındakini alıp sürükler ya çöplüğüne. Bir cihaz olsa, içine sokulanın tüm ahlakını, eksiğini, eğrisini gösterse. Ne baş ağrısı kalır, ne gönül sancısı. Kimse korku nedir bilmez. Ne sakınılacak zarar, ne korunulacak tehlike kalır.

İyiler kapışılacağından değil. İçim görünecek diye her kişi kendini bala bulayıp, ak pak tuttuğu için. Sağınıza solunuza melek koydum, görüyor, biliyor bir de kaydediyor diyor Rab' bimiz, o zaman ya inanmıyoruz, veya daha çok var diye zamana güveniyoruz.

O cihazlar içlerimizde, özlerimizde. Tenhada diye başlar bir çok Hadisi Şerif, senin Rab' binle yalnız olduğun da der, o halin ne ise, o esastır. Başkalarının gözündeki değil. Makyajsız yüz gibi riyasız ruh, katışıksız, samimi hal ister bizden.

Yakalanmadığın sürece dünya senin, içindekilerde, hatta daha fazlası. Bu ahir zaman sloganı, öğüttü tüm erdemleri, nefsin deli rüzgarları da savurunca, insan insanın ağusunu alır sözü, insan insanın ağusu olura dönüştü. Derdini zehrini alır, şifa olur demekti. Şimdilerde, derdi olur, zehirler, canına sokulur, ciğerini çizer oldu.

Bezdirdiler, insanı insandan. Gülmek için dudağını bükecek mecali yok kimsenin. Ağlamak için kirpiğini kıpırdatacak takati.

Bezgin, biçare gönül, şifasıdır doğruluk,
Erdem kalmadı ise, gerisi külli yokluk...

Anne kız salonda fotoğraflara dalmışlardı. Her ellerine aldıklarına bir müddet bakıp uzun uzun yorumlar yapıp neşelenip gülüyorlardı.

Anne elindekini heyecanla göstererek "bak, gördün mü burada gülüşün aynı ben. Hele bir de şuna bak, saçların benim ki gibi kıvır kıvır. Rengimiz bile aynı ikimizde portakal gibiyiz." Gülüşüp eğleniyorlardı. Kapıya kadar gelmiş olan eşini çağırdı yanına, sende gel hayatım, gün gün ömrümüze kattıklarına bakıyoruz yavrumuzun. Baba da oturdu yanlarına sevinç ve mutlulukla devam ettiler her fotoğrafta onun çekildiği anı, yaşamaya.

Arkasına yaslandı huzurla, bir eli annesinin, bir eli babasının avuçlarındaydı. Yüreğinden şükür ederek "Allah 'ım, annem yine beni evlatlık aldığını unuttu, onun sevgisini azaltma, onların ömürlerini uzat" diye dua etti.

Sadece doğurmak değildi anne olmak. Sadece içinde taşımak, tamamlandığı sürecin zahmetlerine katlanmak. Elbette o çok büyük bir nimet. İçinde ilk kıpırtıyı hissettiğin an, dünya da artık sen diye bir şey kalmıyor. O ve onun tamamlığı, mutluluğu, huzuru, sağlığı, keyfi, tadı. Zamanın tamamını onunla ilgili plan, kalanını da onunla ilgili eylem yaparak geçiriyorsunuz.

Artık adınız Ayşe, Ebru, Nalan değil anne adayı oluyor. Adaylıkla bitiyor kişisellik, bencillik, özgürlük, adaylıkla başlıyor, fedakarlık, vericilik, annelik. Sonrası malum.

Anne olmayan annelerden, anne olmak için çekilen acılardan, her ümit ve kaybediş arası yaşananlardan bakmalı bir de hayata. Ablam her anneler gününde beni arar ve annesiz anne, anneler günün kutlu olsun der, acıtır biraz annesizlik ama annelik tarafım hemen merhem olur o acıya. Bense ona sadece susarım, seninde annesiz ve çocuksuz ablam diyemem. Onun bu uğurda yaşadığı, acı, sıkıntı, fedakarlık, çaba, zahmet ve emeklerini çok iyi bildiğim için susarım.

Yüreğim susmaz ama annelerin günü olmaz. Annelik günlü geceli bir şey değildir. Çocuğu yerine çiçeği, kafeste kuşu, kucağında kediyi, bahçesinde köpeğini, atı, keçiyi, tavşanı, şefkat ve merhametle seven her insanın merhamet ve özveri günüdür ömür. Paylaşırken kendi bütününü eksiltmeyip çoğalttığını bilen. Yüreğinde binlerce çocuğa yetecek merhamet üreten. Bakınca babasında, kardeşinde, komşusunda, gelininde, yeğeninde neye ihtiyacı varsa fark edebilen, doğuştan annelik sıfatlıların bayramıdır ömür

Pazarlarda en tatlısından minik hediyeler, dükkanlarda biraz daha janjanlı paketlere sarılan gösterişli hediyeler, kırlardan yolunmuş, uzunlu kısalı saplı çöplü bir avuç rengarenk çiçek, iki mısra şiir, bir melodi şarkı veya iki eğri büğrü yazılmış seni seviyorum notu minicik ellerde, sulanmış gözlerle, ne nasıl ve ne ile verilirse verilsin, kıymet bilmedir sadece. Oğlumun el işi kağıtlarından yaptığı origami lale, yıllardır baş ucumda asılı. Kızlarımın minik sevgi dolu sözcükleri, anneme o güne özel okuduğum dualar.

Annelerin günü, ağlatır çoğu zaman beni. Anne olmak veya annesiz olmaktan değil, insanın yönlendirildiği zaman içinde bulduğu inceliklerden.

Eğer zaman bükücüler tutup insanlığa ipek kalpli olmayı empoze etseler, her kelebek kanadı çırpıldığında dünya Cennet misali bezenir.

Eğer kan emiciler, dünyaya tamah edip onu çürütmek yerine paylaşmayı, güzelleştirmeyi işleseler, hemen alt beyinler canla başla etraflarını abat ederler.

Eğer çocuk, kadın, bağ, bahçe içinde can barındıran her varlığın aziz olduğunu unutmayıp hatırlatsalar, dünya da nesli tükenen hayvanları bırakın nesli tüketmeye çalışan insanlar meleklere dönüşür.

İşte bu yüzden, hayra vesile olan yapmış gibi şerre vesile olan yapmış gibi muamele görür. 

Merhamet, şefkat ve hizmete bir gün verip sair zamanda, insan ruhunu canavarlaştıranlarla, öbür dünya da çok uzak düşmek için çabalamalıyız. Her gün, her saat, nefes aldığımız her an, dünya ve içindekilere sevgi ve muhabbet besleme, emeklerine kıymet ve karşılık verme günüdür.

Annelerin, kadınların, babaların, işçilerin, engellilerin, hayvanların, sağlıkçıların, polislerin, askerlerin, vatanın, milletin. Kimin günü olursa olsun hepsi, diğer zamanlarda unutup, hoyratça ziyan etme günleridir anlamına geliyor. Bu anlatılıyor, bu işleniyor.

Asıl gaye, insan olmanın ölçülerini, hatırda kalan anlarla sınırlı tutmamaktır. Anne ölse de kalsa da her gün annedir, elleri koklanır, öpülür. 

Çocuk her gün sevilir, affedilir, hoş görülür, varlığı bayramdır.

Babanın günü olmaz, ışıktır eve, kubbedir göğe, örtüdür etrafın kem gözüne, sert sözüne. 

Ne polise, ne askere, ne doktora hemşireye, günlerinde mutluluk dileyelim elbette ama insanca muamelemizi, sevgimizi, hürmetimizi süresiz, günsüz, sınırsız verelim.

Dünya hepimizin ama mutluluk onu, sadece insanca yaşayanların...