Sen şimdi anlat bana, kalp nasıl bu mesafeden tutuşur. Nasıl olur da koca beden, sevgili nefesinde, sivrisinek kanadı gibi titreyip savrulur.

Hadi söyle, zamanı nasıl siler, mekanı nasıl hükümsüz kılar. Durma ne olur söyle, kulağına deymeden yüreği nasıl duyar. Hali değişir muhabbet uzar. Tatlanır.

Hadi anlat, yüreğime ismini nakşeden, ilacı nereye sakladın. Bu amansız ızdıraba ne zaman son vereceksin. Közleri bir bir gömdün, gözlerinle yüreğime. Sakladığın merhemi ne zaman süreceksin.

Canıma kastın yok bilirim. Farkındayım umurunda bile değilim, ama sen söyle dermanın nerede can.

Canıma şifayı nereye sakladın, bana efsun gözlerinin billur ışıklarını neden yasakladın.

Bir kere bak, gözlerinle göremediğin gönlüme, gönlünle bak. Burada yağına gömülmüş ince bir fitil var, usul usul, isil isil yanan. Sen diye yanarken, sen diye tükenen, eriyip biten.

Hadi anlat bana, muradın bu muydu. Varlığın muradım oldu, varlığım muradına feda olsun. Senin muradın bu muydu. Külliyen sana çevirdin beni, hadi de bir kere muradın bu muydu.

Hadi susma, sen susunca güneş saklanıyor, bulutlar sönüp kayboluyor. Sen susunca gece hiç bitmiyor, acı nefesime karışıp içimi öğütüyor. Hadi susma, söyle yüreğinden geleni, geçeni.

Sana uzanıp, hayattan kopalı, gördüğüm her şey sen, duyduğum her koku sen, kalmadım artık, yok oldum ben. Hadi söyle muradını, alayım ona göre kıvamımı.

Anlat, susma hadi anlat, nereye sakladın, dudaklarımdaki gülüşü. Nereye sakladın taze nefesini...

Her yerin kilitli, bir gözlerin açık.
Davetkar, derin ışıltılı.
Bir anlık temas bile uçuruyor.
Şefkat desenleri belirgin.
Umut yıldızları yüklü.

Merhamet nehirleri çağıldıyor.
Muhabbet dolu bulutlar, ha boşaldı ha boşalacak.
Aynada görüyor musun,
Gözlerindeki semanın, ufkunda neler barındığını.
Peki ya hissediyor musun mevsimi değiştirdiğini.
Etrafına alemi toplayıp, peşinden sürüklediğini.
Gözümün ışığı, başımın tacı, bil artık, tek yönüm sensin.

Başımı döndürdün tek bakışınla, sana ördüm tüm ömrümü,
Yönümü döndüremezsin umutlanma, bu uğurda harcasanda ömrünü...

Ey Kaf dağı yürekli, kaldırma başın mağrur,
Bugün sana gülen nefsin, yarın ciğerinden vurur.
Halden bilmez zalim olma, zaman seni de bulur,
Bilemezsin nerden geldi, nasip alnında durur.

Keyiflenme varlarınla, Mevla yokluğu tattırır,
Ver verebildiğin kadar, verdiğin seninle kalır.
Kibri besleme içinde, ruhunu, özünü alır,
Bir bakarsın ömür bitmiş, geriye pişmanlık kalır.

Sev seni sevenleri, korkma seni kuşatır,
Senden geçmezsen eğer, nefsin seni kuşatır.
Alemin tek lezzeti muhabbetin tadıdır,
Aç sineni aleme, gönlün her varı kuşatır.

Zor dünyada temiz kalmak, öyle böyle bulaşır,
Yönünü çevir doğruya, duan Hak' ka ulaşır.
Can isterse haramı, uzak dur kiri bulaşır,
Tövbe ile temizlersen, affı sana ulaşır.

Nefeslerin sayılı, biter ecelin olur,
Kaçsan kurtulamazsın Azrail seni bulur.
Dur bir nefes al önce, sevgi gönlün doldurur,
Sevmekten vazgeçmeyen, ebedi huzur bulur.

Aşkla yarattı Mevlam, habibi Muhammedi (sallallahu aleyhi ve sellem)
Tüm kullara vahyetti, sevmeyi emreyledi.
İçinde yarattığım muhabbet şerbetini,
Saklama cimrilik etme dağıt kullara dedi.

Unutturdu ki hayat, sevmeyi merhameti ,
Arayıp bulalım o, yürekteki nimeti,
Sevmek ömrü uzatmaz, sarar ebediyeti,
Seven yakalar elbet, ebedi saadeti.

Anne kız salonda fotoğraflara dalmışlardı. Her ellerine aldıklarına bir müddet bakıp uzun uzun yorumlar yapıp neşelenip gülüyorlardı.

Anne elindekini heyecanla göstererek "bak, gördün mü burada gülüşün aynı ben. Hele bir de şuna bak, saçların benim ki gibi kıvır kıvır. Rengimiz bile aynı ikimizde portakal gibiyiz." Gülüşüp eğleniyorlardı. Kapıya kadar gelmiş olan eşini çağırdı yanına, sende gel hayatım, gün gün ömrümüze kattıklarına bakıyoruz yavrumuzun. Baba da oturdu yanlarına sevinç ve mutlulukla devam ettiler her fotoğrafta onun çekildiği anı, yaşamaya.

Arkasına yaslandı huzurla, bir eli annesinin, bir eli babasının avuçlarındaydı. Yüreğinden şükür ederek "Allah 'ım, annem yine beni evlatlık aldığını unuttu, onun sevgisini azaltma, onların ömürlerini uzat" diye dua etti.

Sadece doğurmak değildi anne olmak. Sadece içinde taşımak, tamamlandığı sürecin zahmetlerine katlanmak. Elbette o çok büyük bir nimet. İçinde ilk kıpırtıyı hissettiğin an, dünya da artık sen diye bir şey kalmıyor. O ve onun tamamlığı, mutluluğu, huzuru, sağlığı, keyfi, tadı. Zamanın tamamını onunla ilgili plan, kalanını da onunla ilgili eylem yaparak geçiriyorsunuz.

Artık adınız Ayşe, Ebru, Nalan değil anne adayı oluyor. Adaylıkla bitiyor kişisellik, bencillik, özgürlük, adaylıkla başlıyor, fedakarlık, vericilik, annelik. Sonrası malum.

Anne olmayan annelerden, anne olmak için çekilen acılardan, her ümit ve kaybediş arası yaşananlardan bakmalı bir de hayata. Ablam her anneler gününde beni arar ve annesiz anne, anneler günün kutlu olsun der, acıtır biraz annesizlik ama annelik tarafım hemen merhem olur o acıya. Bense ona sadece susarım, seninde annesiz ve çocuksuz ablam diyemem. Onun bu uğurda yaşadığı, acı, sıkıntı, fedakarlık, çaba, zahmet ve emeklerini çok iyi bildiğim için susarım.

Yüreğim susmaz ama annelerin günü olmaz. Annelik günlü geceli bir şey değildir. Çocuğu yerine çiçeği, kafeste kuşu, kucağında kediyi, bahçesinde köpeğini, atı, keçiyi, tavşanı, şefkat ve merhametle seven her insanın merhamet ve özveri günüdür ömür. Paylaşırken kendi bütününü eksiltmeyip çoğalttığını bilen. Yüreğinde binlerce çocuğa yetecek merhamet üreten. Bakınca babasında, kardeşinde, komşusunda, gelininde, yeğeninde neye ihtiyacı varsa fark edebilen, doğuştan annelik sıfatlıların bayramıdır ömür

Pazarlarda en tatlısından minik hediyeler, dükkanlarda biraz daha janjanlı paketlere sarılan gösterişli hediyeler, kırlardan yolunmuş, uzunlu kısalı saplı çöplü bir avuç rengarenk çiçek, iki mısra şiir, bir melodi şarkı veya iki eğri büğrü yazılmış seni seviyorum notu minicik ellerde, sulanmış gözlerle, ne nasıl ve ne ile verilirse verilsin, kıymet bilmedir sadece. Oğlumun el işi kağıtlarından yaptığı origami lale, yıllardır baş ucumda asılı. Kızlarımın minik sevgi dolu sözcükleri, anneme o güne özel okuduğum dualar.

Annelerin günü, ağlatır çoğu zaman beni. Anne olmak veya annesiz olmaktan değil, insanın yönlendirildiği zaman içinde bulduğu inceliklerden.

Eğer zaman bükücüler tutup insanlığa ipek kalpli olmayı empoze etseler, her kelebek kanadı çırpıldığında dünya Cennet misali bezenir.

Eğer kan emiciler, dünyaya tamah edip onu çürütmek yerine paylaşmayı, güzelleştirmeyi işleseler, hemen alt beyinler canla başla etraflarını abat ederler.

Eğer çocuk, kadın, bağ, bahçe içinde can barındıran her varlığın aziz olduğunu unutmayıp hatırlatsalar, dünya da nesli tükenen hayvanları bırakın nesli tüketmeye çalışan insanlar meleklere dönüşür.

İşte bu yüzden, hayra vesile olan yapmış gibi şerre vesile olan yapmış gibi muamele görür. 

Merhamet, şefkat ve hizmete bir gün verip sair zamanda, insan ruhunu canavarlaştıranlarla, öbür dünya da çok uzak düşmek için çabalamalıyız. Her gün, her saat, nefes aldığımız her an, dünya ve içindekilere sevgi ve muhabbet besleme, emeklerine kıymet ve karşılık verme günüdür.

Annelerin, kadınların, babaların, işçilerin, engellilerin, hayvanların, sağlıkçıların, polislerin, askerlerin, vatanın, milletin. Kimin günü olursa olsun hepsi, diğer zamanlarda unutup, hoyratça ziyan etme günleridir anlamına geliyor. Bu anlatılıyor, bu işleniyor.

Asıl gaye, insan olmanın ölçülerini, hatırda kalan anlarla sınırlı tutmamaktır. Anne ölse de kalsa da her gün annedir, elleri koklanır, öpülür. 

Çocuk her gün sevilir, affedilir, hoş görülür, varlığı bayramdır.

Babanın günü olmaz, ışıktır eve, kubbedir göğe, örtüdür etrafın kem gözüne, sert sözüne. 

Ne polise, ne askere, ne doktora hemşireye, günlerinde mutluluk dileyelim elbette ama insanca muamelemizi, sevgimizi, hürmetimizi süresiz, günsüz, sınırsız verelim.

Dünya hepimizin ama mutluluk onu, sadece insanca yaşayanların...