Yağmurun nemi, odada varlığını hissettiriyor. Camlar buharlandı, çiçekler yorgun. Her yağmur kokusu, nemi,ısısı, baygınlığı ile, aynı etkiyi, aynı sarhoşluğu yapıyor canlılarda.

Gökyüzü ağlıyor diye ağlardım küçükken. Aklım almazdı, o koskoca göğü ağlatacak kadar büyük üzüntüyü. Kim bilir neleri gördü, nelere üzüldü. Düşünün bütün alemi kaplayan gökyüzü, ağlıyor, inliyor, çırpınıyor.

Büyüdükçe sevdim. Yağmur umuttu gönüllere. Toprağın nemi, sevdaların ışıltısıydı. Bulutları beklerken toprak, kıpırtılarını yakalıyor gözler, çiçeklerin, çimlerin, yaprakların hasretinde.

Şimdi ise yağmur, şemsiyeye mahkum ıslak saatler, biraz çamur, biraz soğuk, ürperen üşüyen yalnızca tenim, ruhum sadece bunalıyor. Yağmurun masumiyetini, büsbütün maneviyatını, ruhani çalkantılara sürükleyen buğusunu, kim aldı, nasıl yaptı. Neden yalnızca damlayan suyu ve verdiği sıkıntıyı görüyoruz. Ne zaman bu hale dönüştü algılarımız, hislerimiz, tepkilerimiz.

Gerçekleri yalın görmek, dünyayı var olan sorunlar ve bulunacak sorunlardan ibaret bilmek, bitiriyor gönlümüzü. Yalnızca varlar ve üç boyuta mahkum yaşam. Gördüğümüz, dokunduğumuz var sadece bizim için ve bunun adı büyümek, bunun adı gerçeklik.

Yağmuru özlüyorum. Onda hissettiğim duyguları. Hepimiz özlüyoruz. Çıplak ayakla, yağmurda yürüyecek kaç yürekli çıkar içimizden. Çıplak ayak ve çamur cesaret ister belki, şemsiyesiz yürümek, yapabilir miyiz bu çılgınlığı. Bu da zor bu da düşündürücü. Bir yığın kötü olasılık var, hastalık, doktor, ilaç. Sıkıcı, boğucu onca gerçek.Ne gerek var oturup camın kenarına bir an önce bitmesini beklemeli, miskin miskin.

Tabi ki yağmur boğar, üzer, sıkar insanı. Gerçeklerle birlikte üstümüze yağınca. Hayat, hayal, özlem, istek ve çılgınlıktan uzak yaşanınca. Tenimize değen damlalar, süzülüp yere dökülünce, Ruhumuzun ondan nasibi olmayıca. Yağmur, kar, dolu, cemre, bahar yorar, sıkar insanı, içimize brandalar örtünce. Alemden eşten dosttan gönül esintilerimizi saklayınca.

Kapattıkça kapattık içlerimizi, ne güneş değiyor, ne yağmur damlıyor. Karanlık ta çöktü iyice, kuraklık ta çatırdattı. Büyümedik ölüme döndük yüzümüzü erkenden. İnsandan korkar olduk, insandan uzak durduk, aileden korkar olduk aileden uzaklaştık. İki odalı evlerde onlarca misafir ağarlar, kalabalıktan beslenirdik, koskoca evlerde yapayalnız, kuşumuz, kedimiz veya köpeğimizle mutluluk bulmaya çalışıyoruz.

Yağmur temizliktir, dost dostun, arkadaş arkadaşın yağmurudur. Onun için rahmet derler yağmura. Hataları düzeltip, temizleyip yeniden dupduru sevmek için içimizdekileri. Korkmadan, acının tatlının lezzetini, şiddetini, hiddetini beraber yaşayarak.

Yağmur istiyor gönlüm, temiz ve duru,
Ruhumuza yağdır Mevlam sen yağmuru.

Çocukça masumiyetlerle, gerçeklere ezilmeden yaşamak dileğiyle...

Canı çok yanıyordu, dili damağına yapışmış, başının üzerini ateş basmıştı. Söylediği her şey aklında uğuldayarak dönüyor, duyduğu her söz vızıldayarak kulaklarını kemiriyordu. Asla aklında böyle bir konuşma yoktu. Tüm iyi niyetiyle, defalarca konuşmasının provasını yapıp, en cici elbiseleri ile kelebekler gibi gitmişti. İçinde tarifsiz bir sevinç vardı. Yaşadığı her güzel gün, taptaze yüreğindeydi. Ya şimdi, ağzında acı bir tat, gözlerinde sayısız karıncanın diş acıları, kalbinde kocaman bir yumruk...

Altı ay önce tayinle geldiği küçük ilçede en çok ondan yakınlık görmüş, ailesinden ilk ayrıldığı, tedirgin olduğu bir zamanda onu kendisine aile saymıştı. Her şey inanılmaz güzeldi. Aynı eve yerleşip, her şeyi beraber yapmaya başlamışlardı. Bir hafta önce arkadaşı gelip, ben aparta geçiyorum hoşça kal demişti. Sebebini bir türlü anlamadı. Anlayamazdı...

Bir hafta boyunca eve gelmesini beklerken ona hediyeler gönderip, sürpriz yemeklere davet etmişti. Bir ara şiirler,şarkılar bile gönderdi telefonla. Abarttığı oldu, ısrara kaçtı tavırları ama hiç yüksünmedi. Çok sevdiği birine, çok sevdiğini gösteriyordu. Bunun neresi yanlış olabilirdi. Zarar verecek bir şey değildi bu, en kötü ihtimalle dayanamaz geri dönerdi.

İnsanın en zor anladığı değer, SEVGİ. Nedir niyedir, neden olmaz, neden olur, asla anlayabilmiş değiliz. Olumlu düşünce ile tarifsiz bir şekilde yakınlık duyma. Beklentileri kapatıp ölçüsüz sunma. Suyun meyil yönüne doğru akması gibi, sevgi duyulana doğru bütün olarak yönelme. Ağzımın tadı derdi, sütçü dede eşine. Gülüşürdük ablamla birbirimize bakarak, seksenli yaşlardaydılar, bizde on- on bir. Ağzımın tadı mı ne tuhaf. Gözümün ışığı, sanki kedi. Karanlık yine karanlıkta onun gözünün ışıkları var. Yaşlıların, dünyada salimen çok zaman geçirip, yaş almışların, bize benzemeyen tatlı ve hafif ifadeleri var.

Sesin ışık, sesin nefes, sesin ümit, sesin can. Sesin hayat, sesin... Uzar gider cana kadar.

Annenin yavrusuna, kızının babasına çocuğun oyuncağına, teyzenin çiçeğine, ressamın çizgilerine, bir bağ ve sebeple sevmelerden kıymetlidir sebepsiz sevmeler. Aşk belki divanelik, serkeşlik, kendini kaybetmişlik içerdiği için ürkütücüdür ama duru sevgi bir o kadar güven ve huzur yüklüdür.

Yüreği akidem, sana laf anlatmayacağım. Biliyorsun ki sevgi, çiçeği koparıp kitabın arasında kurutmak değildir. Ona rüzgar, güneş, göz değmesin diye üzerine serilip tenini kurutmaktır. Sevdiğini beslemektir, onu emip tüketmek değil. Kasabın sevdiği biftek gibi dövmesin sevgin beni. Terzinin, delik deşik etmeden önce okşadığı kumaşı gibi olmayım sana. Çinicinin, uğraşıp didindiği, terleyip yorulduğu, en sevdiğim dediği, sonra yakıp pişirdiği eseri gibi sevme beni.

Ayı yavrusunu ipeğim ipeğim diye kadife avuçlarla sever ya, işte öyle dışının sertliğini, içinin mertliğini, neyin varsa dağ taş misali hepsinin özünden halis yanınla sev beni. Kırmadan, hırpalamadan, incitmeden. Sevgi narin, hassas, kırılgandır. Sevgi içinin dikenli bağından, dikene dokunmadan gül derip sevdiğinin hizmetine sunmaktır. Gözünün bakışına ışık, teninin tazeliğine yağ, ruhunun sıkıntısına koku, daralan dünyasına renk olarak kullansın diye.

Gerçek sevgileri unutturma, gerçek sevmelerin tadını yaşat bize ALLAH' ım...

Gözleri ışıl ışıl ümit dolu, kıpır kıpır yüreği heyecanlı, etrafına neşe saçıyordu.

Akşam üstü, arkadaşı bir foto gönderdi, telefonuna, aklına giren, hayallerine desen olan, hayata bakışında renk oluşturan, yarınlarını süslediği, adam gibi adam, dediği kişi bir geline sıkıca sarılmış, evleniyordu.

Önce baktı, baktı sonra sesi boğularak " mutlu görünüyor " diyebildi. Sadece sesi değildi boğulan. Gelinin tülü boğazına dolanmış gibi, nefesi de boğuldu. Üzerine akşam çökmüş, gün çiçekleri gibi yaprakları büzüldü, rengi söndü.

Bir daha hiç bir sabah eskisi gibi olmayacak, yara kanarken yakacak, kururken kaşınacak, öyle bir iyi olacak ki, o doku bir daha eskisi gibi hissetmeyecek. Derin yaralarda, derinin o kısmında kıl çıkmaz. Doku eski haline dönmez.

Yürek en hassas doku, onun yarasında, yanık izinde, çiçek açmaz, ot bitmez. Büyümek mi bu, hayatın boyunun ölçüsünü almak mı. Kendi boyunun ölçüsünü görmek mi, Yanmak, erimek, kül olmadan, şekil değiştirmek mi.

Istakozlar geldi aklına, canları ne kadar çok acıyormuş dedi. Kaynar kazana canlı canlı atılmış gibi acıyordu her yeri. Bu hayal kırıklığı, güven heyelanı, erdem erezyonuydu. Kabuğundan çıkan kestane gibi bembeyaz ve lezzetli kalmalıydı. Bu kadar acıtmalı mıydı yaşam. Bu kadar keskin mi olmalıydı dönemeçler.

Hata, hata var mıydı. Varsa kimdeydi, bunu bulmak neyi değiştirecekti. Hani sevda kalpteydi, o zaman neden beyni buruş buruş olmuştu. Hepsi tamam da diline ne oluyordu. Anlaşmış gibi suyu çekilmiş, giderken bütün tadı almış, yetmiyormuş gibi zehir kaplamıştı tüm ağzını, boğazını. Bir dur dedi bedenine. Dur, zaten dışarıdan gelen çöktürdü sistemi, siz bari benden yana olun, sıkı durun. Zor bir yer, zararsız hasarsız geçeceğiz.

İlkler unutulmaz, iyilik ve güzellik adına, ne ve nasıl olursa olsun. Ancak ilk kalp yarası anıt diker, yumruk kadar yüreğe, ucu göğü deler. Hüzün ve hayal kırıklığı. Ne girift bilmece. Hayalsiz hayata tutunamıyorsun, hayaline taç olanlarca vuruluyorsun. Kimse dışardan vurarak kırmıyor ümit ışıltılarını. Hayalin merkezinden alıyorsun hasarı, kale içeriden yıkılıyor.

Dost, arkadaş, sevgili, büyüdükçe içimizde basıp geçiyorlar, ipek halı yaptığımız yüreğimize. Acımadan hasır muamelesi yapıyorlar. Her insan aziz, her gönül mabet. İçinde yaratana ait makamların, odaların, konakların, balkonların, bahçelerin olduğu, uçsuz bucaksız bir dünya gönül. Oraya neyi sokarsak, Mevlaya yakın kılmış oluyoruz. Zira Allah, Kalplerinize karışmayın, onlara ancak ben yön veririm, buyuruyor. Gönül benim, komşumu ben seçerim diyor.

Bir kere girdimi gönle insan, orada özgürce hareket ediyor. Bir ara bakıyor, burası benim, dilediğimi yaparım diyor ve hoyratça davranmaya başlıyor. İncelik, hassasiyet, hak, yerini zamanla, bencilliğe ve menfaat avcılığına bırakıyor. Mevla duruma müdahale ediyor, kıymetini bilirseniz, verdiğim nimetleri artırırım. Bilmezseniz, geri alırım. Ben seçtim, benim sayemde bu kalbe girdin. Saltanatı sürdün, gaflete düşme diyor. Ne acı, sevmenin tadını çıkartırken aşık, elinden geleni yapıyor, marifetmiş gibi acımasız maşuk.

Değiştiriyorlar bizi. Her yanılgı, gönül sarayında bir yıldızı söndürüyor. Beynin arka kısmında eski hatıraların çöplüğü var. Sönmüş yıldızlar orada birikiyor. Giderek daha karanlık olan gönül sarayı, soğumaya başlıyor. Gençken, sevindiğinde çığlıklar atarken, yaşlılığında kat kat büyük sevinçleri tebessümle karşılıyor. Basit sorunlarda bağırıp çağırıp ortalığı bir birine katarken, çok büyük olaylarda çınar gibi sapa sağlam duruyor. HEYHAT,

Zaman ve insan öğüteninde, hayal ve insan öğütülüyor.
Hayat ve ölüm aralığında, insan eceli özlettiriyor...