Günün güzel geçsin can tacım,

Dün, önceki gün, daha önceki günler, yar yüreğimden, sevdim seni çok. Şimdi ve sonrasında, Mevla izin verdiği sürece, her zerremle seveceğim seni çok.

Aslında mesele ne bilir misin, ben sevmeyi seviyorum.

Enerjimi tamamlıyor.

Ruhumu tazeliyor.

Nefesimi yeniliyor.

Ömrümü bereketlendiriyor.

Var olana hamt ettiriyor.

Yüreğimi ferahlandırıyor.

Hoşgörümü çoğaltıyor.

Samimiyetimi besliyor.

Fedakarlığımı güçlendiriyor.

Bencilliğimi tüketiyor.

Özlemini çektiklerimize yürürüz.

Bazen çok istediklerimiz bizden kaçsa da genellikle gittiğimiz yerde bizi bekler istediklerimiz. Bindiğimiz otobüs, bizi bileti aldığımız yere götürür. Ankara otobüsünde yolculuğa sabretmek, İstanbul da indirmez bizi. Hedefi belirlemeli, biletin bedelini ödemeli, sonra yolculuğa sabretmeli. Kararsız, hedefsiz, bedelsiz yaşanan hayat tat vermez. Fayda vermez.

Bazen dizginlememiz gerekir isteklerimizi, bazen coşturmamız. Neyi ne kadar istiyorsak biz o oluruz. Hedeflerimiz oluşturur bizi. Fedakarlık yaparız, veririz- veririz yine- yine veririz sonuç almak için.Ta ki yüreğimiz tamam diyene kadar. Bazen çok net görürüz, dünü- bu günü, arada dağlar kadar fark olur. Hayata dalar unuturuz, dün özlemimiz olan şeyi bu gün yaşadığımızı. Oysa dün hayal olduğu, içimize sevinç ve coşku verdiği halde bu gün sıradan olmuştur.

Sıradanlaşmamış duygular, şükretmemizi, sevinmemizi, hayatı coşkuyla yaşamamızı sağlar. Sıradanlaşan her değer, anlamını yitirir, keyifsizleştirir, heyecanımızı bitirir. Sızlanmamayı öğrenmek için isteklerimizin değerini ölçmeliyiz. Yoksa sıradan ve anlamsız olur tüm yaşamımız. Sıradan sızlanmalarla çürür mutluluğumuz.

Dün iyi bir işim olsun diye dualarda olan, bu gün iş arkadaşlarından yakınır. Oysa işi yokken, işi olduğuna dair hedefleri varken, her zorluktan keyif alacak bilenecekti. Hayal veya hedef gerçekleşince coşku ve anlamını yitirdi.

Dün huzuru özlüyordum. Huzurlu bir gün, bir gece için dua ediyordum. Her tıkırtıyı silah sesi biliyor, her silah sesinde ölümü tenimde sıcacık hissediyordum. Özlediğim huzur, dualarla geldi. Şimdi çok sessizlikten ve sakinlikten yakınıyorum.

Dün bir yumurta için konvoyu ve 55 km mesafeyi katetmek gerekiyor, ıspanak, portakal elma hayallerimi süslüyor, simit ve patlamış mısır kargo ile İstanbul' dan geliyordu. Bu gün bilmediğim kaç çeşit sebze ile dolu pazar tezgahları, çeşit çeşit marketler, zamanı, ruhumu, özlemlerimi, hayatı sorgulamamı sağlıyor.

Dün bir evlensem diye çılgınca dua eden arkadaşım, uğruna ölürüm dediği eşinden bir celsede boşanıyor. Çocuk bakmak için gelmişim diyen bir çok hanım, kendi çocuklarının sıkıntılarından saatlerce yakınıyor.

Dün ve yarın arasında ezilen bu gün aslında. Ömrün ta kendisi an. İsteklerimizle yarında, sızlanmalarımızla dünde gezinirken, bir günlük enerjiyle bu gündeyiz halbuki.

Ne dünün yorgunluğuna verecek, ne de yarının hayaliyle harcayacak boş vaktimiz var. Her ne yapıyorsak ve yapacaksak hepsi bu güne sığmalı.

İstemeye devam ettiğimiz sürece yarın uyanabiliriz. Şükrettiğimiz sürece gülebiliriz. Kendimizi sorguladığımız sürece sevebiliriz. Bu günü fark edebildiğimiz ölçüde kurtarabilir kutlayabiliriz.

Mutluluk Kaf dağında değil. Dünü hatırlarken gözlerimiz buğulanıyor, dudaklarımız tebessümle bükülüyor. "Ah keşke" demiyorsak, mutlu pek çok şey yaşamışız demektir. Bu günü yarına geçip dün olarak düşününce, mutlu olarak hatırlayacak işleri yapmak için fırsat bilelim.

Var mısın,

Kendine yolculuk yapmaya. En uzun yolculuktur kendi içine seyahatin. Mevcutlarını belirleyip, eksiklerini tamamlama fırsatı. İncecik duygu patikalarından, derin korku vadilerine. Işık alan ümit tepelerinden, güneş değmeyen kırılmışlık kuytularına. Beslenecek duygulardan, diyet yapılacak hırs ve isteklere.

Var mısın,

Yüreğini keşfetmeye. Kendinle yüz yüze gelmeye. Ayna da beğenmediğin kaşı düzeltmek kadar kolay değil, beğenmediğin bir huyunu değiştirmek. Beğenmediklerini belirleyip onlarla uğraşmaya. Üzerine öylesine atılmış, anlık heves ve istekleri temizleyip, derinlerde kalmış, rutubetlenmiş insanlık erdemlerine ulaşmaya.

Zamanı bitirmemiz gereken bir iş değil de elimize verilmiş sınırlı bir hazine olarak görmeye. O hazineyi tek sermayemiz yüreğimizin özüne ulaşmak için harcamaya. Can çekişen duyguları, gün yüzüne çıkarıp şımartmaya.

Merhameti, marazın doğum evi olarak görmek yerine, merhametin mayalanma yatağı bilmeye. Ahir zamanda, insan yüreğinden ilk alınacak merhamettir. Sıkı sıkı çalışıp merhameti yüreğimizde sabit kılmaya. Kendi yüreklerimizden, başka yüreklere tohumlar atıp, sevgiyle sulayıp yeşertmeye. Bahaneler bulup dallandırıp budaklandırmaya.

Var mısın,

Dünyanın önüne sunduğu ruhsuzluğa ayak diremeye. Teknolojiye bağımlı, teknolojik ürün kadar tatsız bir model yapma çalışmalarına, karşı çıkmaya. Dünyanın ne, insanın ne olduğunu keşfetmeye. Haberlerde canavarlaşan türümüzü, otsu bir tepkisizlikle izlememeye. Yüreği canavarlaşanların oyunlarında piyon olmamaya. Varlığımızı tanımlayıp, gereğini yapmaya.

Bencillik insanlığı kemiren en ciddi hastalık. Hırsla beslenir, doyumsuzlukla güç bulur. Önce kendi içinde iyi ve yumuşak duyguları emerek bitirir, sonra yakınlarına, sonra yavaş yavaş görebildiği her şeye uzanır. Gözünü kör eder gönlünün, durduramazsın. Var mısın, hırsı fedakarlık toprağına gömüp, üzerini azimle ve iyi niyetle örtmeye.

Efendimize ( sav) soruyorlar, "Cennete ilk önce kimler girecek" hiç beklemeden uzatmadan cevap veriyorlar, "İYİLİĞİ ÇOK OLANLAR" sahabe şaşkın, namazı, orucu, başka şeyi çok olanları bekliyorlar, İYİLİĞİ ÇOK OLANLAR, net- açık fazla söze lüzum yok. İyilik kimlere yapılır, insanlara ve diğer canlılara. Zevk alarak, tadını çıkararak keyifle iyilik yapmaya.

Var mısın,

Cennete ilk girenlerden olmaya.

Kötülük, iyilik yapmadan geçirdiğin zamandır aslında. Dünyanı Cehenneme çevirir zaten. Ruhunu daraltır, yüreğini sıkıştırır. Boş durmak, iyilikle geçirmediğin zamanın adı değil, kötülüğe demlendiğin zamandır. Boşluk ve hareketsizlik şeytanın oyun bahçesidir. Var mısın, her anını dolu dolu geçirmeye.

Kendin için istediğini başkası için istemedikçe diye başlar bir hadisi şerif. Günümüz insanı bunu, kendin için istediğini kendi adamların, kendi insanların, sevdiklerin için istemedikçe diye yorumlayıp ha bire kendilerine yontuyorlar aşı-kebabı.

Kendin için istemediğini, sevmediklerin- tanımadıkların- bilmediklerin için de istememeye. Onlara deymemesi için yorulup terlemeye var mısın.

Gayene ulaşmaktır mutluluk, gayen mutlu etmek olunca, daha büyük olmaz mı mutluluk.

Öfke, elinle yaptığını, dilinle bozduruyorsa, öfkeyi öğütüp dağlara serpmeye, hilm ile süslenip ahenkle sevmeye, var mısın.

Biraz daha zorlaşıyor, küsmemeye- kırılmamaya-tavır almamaya var mısın.

Dövene elsiz, sövene dilsiz, dervişe gönülsüz olmak gerektir. Kristal bir yürek, elmas bir gönülle hayata direnmeye, var mısın.

Dilini sivrilt, zekanı bileyle, biraz muzır, biraz sertlik kat tamam trend insanı oldun. Yatağa yatınca gönül dikenlerinle, boğuşabilecek misin. Önemli olan kaç çamı devirdiğin, kaç gemiyi yaktığın değil. Doruklar serin ve karlıdır. Önemli olan, çetrefilli hayat ormanında kaç karıncayı ezmediğindir.

Anne kız salonda fotoğraflara dalmışlardı. Her ellerine aldıklarına bir müddet bakıp uzun uzun yorumlar yapıp neşelenip gülüyorlardı.

Anne elindekini heyecanla göstererek "bak, gördün mü burada gülüşün aynı ben. Hele bir de şuna bak, saçların benim ki gibi kıvır kıvır. Rengimiz bile aynı ikimizde portakal gibiyiz." Gülüşüp eğleniyorlardı. Kapıya kadar gelmiş olan eşini çağırdı yanına, sende gel hayatım, gün gün ömrümüze kattıklarına bakıyoruz yavrumuzun. Baba da oturdu yanlarına sevinç ve mutlulukla devam ettiler her fotoğrafta onun çekildiği anı, yaşamaya.

Arkasına yaslandı huzurla, bir eli annesinin, bir eli babasının avuçlarındaydı. Yüreğinden şükür ederek "Allah 'ım, annem yine beni evlatlık aldığını unuttu, onun sevgisini azaltma, onların ömürlerini uzat" diye dua etti.

Sadece doğurmak değildi anne olmak. Sadece içinde taşımak, tamamlandığı sürecin zahmetlerine katlanmak. Elbette o çok büyük bir nimet. İçinde ilk kıpırtıyı hissettiğin an, dünya da artık sen diye bir şey kalmıyor. O ve onun tamamlığı, mutluluğu, huzuru, sağlığı, keyfi, tadı. Zamanın tamamını onunla ilgili plan, kalanını da onunla ilgili eylem yaparak geçiriyorsunuz.

Artık adınız Ayşe, Ebru, Nalan değil anne adayı oluyor. Adaylıkla bitiyor kişisellik, bencillik, özgürlük, adaylıkla başlıyor, fedakarlık, vericilik, annelik. Sonrası malum.

Anne olmayan annelerden, anne olmak için çekilen acılardan, her ümit ve kaybediş arası yaşananlardan bakmalı bir de hayata. Ablam her anneler gününde beni arar ve annesiz anne, anneler günün kutlu olsun der, acıtır biraz annesizlik ama annelik tarafım hemen merhem olur o acıya. Bense ona sadece susarım, seninde annesiz ve çocuksuz ablam diyemem. Onun bu uğurda yaşadığı, acı, sıkıntı, fedakarlık, çaba, zahmet ve emeklerini çok iyi bildiğim için susarım.

Yüreğim susmaz ama annelerin günü olmaz. Annelik günlü geceli bir şey değildir. Çocuğu yerine çiçeği, kafeste kuşu, kucağında kediyi, bahçesinde köpeğini, atı, keçiyi, tavşanı, şefkat ve merhametle seven her insanın merhamet ve özveri günüdür ömür. Paylaşırken kendi bütününü eksiltmeyip çoğalttığını bilen. Yüreğinde binlerce çocuğa yetecek merhamet üreten. Bakınca babasında, kardeşinde, komşusunda, gelininde, yeğeninde neye ihtiyacı varsa fark edebilen, doğuştan annelik sıfatlıların bayramıdır ömür

Pazarlarda en tatlısından minik hediyeler, dükkanlarda biraz daha janjanlı paketlere sarılan gösterişli hediyeler, kırlardan yolunmuş, uzunlu kısalı saplı çöplü bir avuç rengarenk çiçek, iki mısra şiir, bir melodi şarkı veya iki eğri büğrü yazılmış seni seviyorum notu minicik ellerde, sulanmış gözlerle, ne nasıl ve ne ile verilirse verilsin, kıymet bilmedir sadece. Oğlumun el işi kağıtlarından yaptığı origami lale, yıllardır baş ucumda asılı. Kızlarımın minik sevgi dolu sözcükleri, anneme o güne özel okuduğum dualar.

Annelerin günü, ağlatır çoğu zaman beni. Anne olmak veya annesiz olmaktan değil, insanın yönlendirildiği zaman içinde bulduğu inceliklerden.

Eğer zaman bükücüler tutup insanlığa ipek kalpli olmayı empoze etseler, her kelebek kanadı çırpıldığında dünya Cennet misali bezenir.

Eğer kan emiciler, dünyaya tamah edip onu çürütmek yerine paylaşmayı, güzelleştirmeyi işleseler, hemen alt beyinler canla başla etraflarını abat ederler.

Eğer çocuk, kadın, bağ, bahçe içinde can barındıran her varlığın aziz olduğunu unutmayıp hatırlatsalar, dünya da nesli tükenen hayvanları bırakın nesli tüketmeye çalışan insanlar meleklere dönüşür.

İşte bu yüzden, hayra vesile olan yapmış gibi şerre vesile olan yapmış gibi muamele görür. 

Merhamet, şefkat ve hizmete bir gün verip sair zamanda, insan ruhunu canavarlaştıranlarla, öbür dünya da çok uzak düşmek için çabalamalıyız. Her gün, her saat, nefes aldığımız her an, dünya ve içindekilere sevgi ve muhabbet besleme, emeklerine kıymet ve karşılık verme günüdür.

Annelerin, kadınların, babaların, işçilerin, engellilerin, hayvanların, sağlıkçıların, polislerin, askerlerin, vatanın, milletin. Kimin günü olursa olsun hepsi, diğer zamanlarda unutup, hoyratça ziyan etme günleridir anlamına geliyor. Bu anlatılıyor, bu işleniyor.

Asıl gaye, insan olmanın ölçülerini, hatırda kalan anlarla sınırlı tutmamaktır. Anne ölse de kalsa da her gün annedir, elleri koklanır, öpülür. 

Çocuk her gün sevilir, affedilir, hoş görülür, varlığı bayramdır.

Babanın günü olmaz, ışıktır eve, kubbedir göğe, örtüdür etrafın kem gözüne, sert sözüne. 

Ne polise, ne askere, ne doktora hemşireye, günlerinde mutluluk dileyelim elbette ama insanca muamelemizi, sevgimizi, hürmetimizi süresiz, günsüz, sınırsız verelim.

Dünya hepimizin ama mutluluk onu, sadece insanca yaşayanların...

Bu gün gözüm yaşlı ağladım anne, ümidimi bir bir talan ettiler.
Bak yine karalar bağladım anne, temiz rüyalarım hep kirlettiler.