Güneş yorulmuş, koca yazı bitiriyor bir başına. Solgun ışıkları, yorgun nefesiyle izin istiyor yavaş yavaş.

Sadece o değil, dallar yorgun, yapraklar halsiz, begonviller cansız.

Hiç istemesem de, korkup gizlensem de gümbür gümbür geliyor sonbahar.

Renkler ışıltısını, güneş parlaklığını, bulutlar kar beyazlığını, yüreğim çocuksu coşkusunu kaybedecek yine.

Ölümün kokusu var sonbaharda. Zamanlı, beklenen, hazırlanılmış ölüm. Hani öyle umulmadık zamanda gençliğin başı, muradın tadı, hayatın kıvamında olduğu an gelen, ölüm gibi değil.

Yavaş ve özlenen ölümün kokusu.

Doymuşsun fani lezzetlere, almışsın zevkini dünyanın, her şey yolunda, herkes huzurunda, sırası gelmiştir tadında ölümün. Üzümün hasadı meyvenin tam tadı gibi. İşte işte tam öyle ölümlerin kokusu var eylül de. Belki de sadece ben alıyorum o kokuyu.

Sesleri duyuyorum şimdi, doyulur mu dünya lezzetine, beklenir mi ölüm, özlenir mi. Güzeli mi olurmuş diyen. Olur olur.

Nice korkunç, çirkin, akılları sarsan ölüm varken, sevdiğinin omuzunda gülümseyerek ölmek çok güzel.

Dünyayı tadamadan, dünyaya doymamışların zulmüyle ölen bebeklerin yanında torununun bebeğini okşadıktan sonra huzurla ölmek güzel.

Yüz şehit sevabı. Ne kadar ağır bir ifade. Ölümün en güzeli şehadet ve ondan yüz tane birden. Ölümün güzeli olmasaydı bu ifade havada kalmaz mıydı. Dünyayı birbirine katan. İçindeki hırs canavarını zapt edemediği için tüm dünyayı, zapt etmeye çalışan, vahşiler karşısına geçip, zulme ayak direrken ölmek güzel değil midir.

Sonbahar,

Bu kez ölümün kokusu ağır. Sade ve güzel bir ölüm kokusu gelmiyor ruhuma. Acıtan, yakan bir koku.

Külliyen ölen insani duyguların kokusu bu. Azalan merhamet. Yok sayılan adalet. Varsa yoksa menfaat.

Çirkinin taç bulduğu, ahir zamanın ahirinin, baharının müjdelendiği acı sonbahar. Acıtan sonbahar.

Dökülen taze canlar uçuşuyor ahirete, huzurla. Geride kalanlara sonbahar.

Var mısın,

Kendine yolculuk yapmaya. En uzun yolculuktur kendi içine seyahatin. Mevcutlarını belirleyip, eksiklerini tamamlama fırsatı. İncecik duygu patikalarından, derin korku vadilerine. Işık alan ümit tepelerinden, güneş değmeyen kırılmışlık kuytularına. Beslenecek duygulardan, diyet yapılacak hırs ve isteklere.

Var mısın,

Yüreğini keşfetmeye. Kendinle yüz yüze gelmeye. Ayna da beğenmediğin kaşı düzeltmek kadar kolay değil, beğenmediğin bir huyunu değiştirmek. Beğenmediklerini belirleyip onlarla uğraşmaya. Üzerine öylesine atılmış, anlık heves ve istekleri temizleyip, derinlerde kalmış, rutubetlenmiş insanlık erdemlerine ulaşmaya.

Zamanı bitirmemiz gereken bir iş değil de elimize verilmiş sınırlı bir hazine olarak görmeye. O hazineyi tek sermayemiz yüreğimizin özüne ulaşmak için harcamaya. Can çekişen duyguları, gün yüzüne çıkarıp şımartmaya.

Merhameti, marazın doğum evi olarak görmek yerine, merhametin mayalanma yatağı bilmeye. Ahir zamanda, insan yüreğinden ilk alınacak merhamettir. Sıkı sıkı çalışıp merhameti yüreğimizde sabit kılmaya. Kendi yüreklerimizden, başka yüreklere tohumlar atıp, sevgiyle sulayıp yeşertmeye. Bahaneler bulup dallandırıp budaklandırmaya.

Var mısın,

Dünyanın önüne sunduğu ruhsuzluğa ayak diremeye. Teknolojiye bağımlı, teknolojik ürün kadar tatsız bir model yapma çalışmalarına, karşı çıkmaya. Dünyanın ne, insanın ne olduğunu keşfetmeye. Haberlerde canavarlaşan türümüzü, otsu bir tepkisizlikle izlememeye. Yüreği canavarlaşanların oyunlarında piyon olmamaya. Varlığımızı tanımlayıp, gereğini yapmaya.

Bencillik insanlığı kemiren en ciddi hastalık. Hırsla beslenir, doyumsuzlukla güç bulur. Önce kendi içinde iyi ve yumuşak duyguları emerek bitirir, sonra yakınlarına, sonra yavaş yavaş görebildiği her şeye uzanır. Gözünü kör eder gönlünün, durduramazsın. Var mısın, hırsı fedakarlık toprağına gömüp, üzerini azimle ve iyi niyetle örtmeye.

Efendimize ( sav) soruyorlar, "Cennete ilk önce kimler girecek" hiç beklemeden uzatmadan cevap veriyorlar, "İYİLİĞİ ÇOK OLANLAR" sahabe şaşkın, namazı, orucu, başka şeyi çok olanları bekliyorlar, İYİLİĞİ ÇOK OLANLAR, net- açık fazla söze lüzum yok. İyilik kimlere yapılır, insanlara ve diğer canlılara. Zevk alarak, tadını çıkararak keyifle iyilik yapmaya.

Var mısın,

Cennete ilk girenlerden olmaya.

Kötülük, iyilik yapmadan geçirdiğin zamandır aslında. Dünyanı Cehenneme çevirir zaten. Ruhunu daraltır, yüreğini sıkıştırır. Boş durmak, iyilikle geçirmediğin zamanın adı değil, kötülüğe demlendiğin zamandır. Boşluk ve hareketsizlik şeytanın oyun bahçesidir. Var mısın, her anını dolu dolu geçirmeye.

Kendin için istediğini başkası için istemedikçe diye başlar bir hadisi şerif. Günümüz insanı bunu, kendin için istediğini kendi adamların, kendi insanların, sevdiklerin için istemedikçe diye yorumlayıp ha bire kendilerine yontuyorlar aşı-kebabı.

Kendin için istemediğini, sevmediklerin- tanımadıkların- bilmediklerin için de istememeye. Onlara deymemesi için yorulup terlemeye var mısın.

Gayene ulaşmaktır mutluluk, gayen mutlu etmek olunca, daha büyük olmaz mı mutluluk.

Öfke, elinle yaptığını, dilinle bozduruyorsa, öfkeyi öğütüp dağlara serpmeye, hilm ile süslenip ahenkle sevmeye, var mısın.

Biraz daha zorlaşıyor, küsmemeye- kırılmamaya-tavır almamaya var mısın.

Dövene elsiz, sövene dilsiz, dervişe gönülsüz olmak gerektir. Kristal bir yürek, elmas bir gönülle hayata direnmeye, var mısın.

Dilini sivrilt, zekanı bileyle, biraz muzır, biraz sertlik kat tamam trend insanı oldun. Yatağa yatınca gönül dikenlerinle, boğuşabilecek misin. Önemli olan kaç çamı devirdiğin, kaç gemiyi yaktığın değil. Doruklar serin ve karlıdır. Önemli olan, çetrefilli hayat ormanında kaç karıncayı ezmediğindir.