Bayraklar dalgalanıyor her yerde. Rengarenk, desenli, işaretli, şekilli. Hepsi bir derdin sembolü, bir idealin simgesi. Kiminin altında durup, coşkuyla çarpan kalbimize fırsat veriyoruz, kiminin altından burun kıvırıp geçiyoruz. Bazen de sırf bayraklar yüzünden, o sokaktan geçmemek için yol değiştiriyoruz. Olanları, olacakları değiştirmek de o kadar kolay olsa.

Bayrak neydi, rüzgarın ahengini gösteren mi, rüzgarla ahenk bulan mı. Her kıvrımında, gönle damlayan, yüreğe dokunan, ruha heyecan verendi. Gözden yaş akıtırdı, içinde uğruna akıtılan kanlar olunca. Özgürlüktü gönderde dalgalanınca. Gururdu, tabuta sarılınca. Kıymetliydi uğruna ölününce.

Kızım beş yaşındaydı, arkadaşının babası şehit olduğunda. Telaş, koşturmaca, ağlayan yüzler, paralanan insanlar kafasını karıştırmış, yüreğini yormuştu. Durup durup aynı soruyu soruyordu, "Ömer amcama ne oldu" gözleri kızarmış, ürkek ürkek bakıyordu. Tatmin olmak istiyordu. Bütün lojmanı sarsan, çocuk bayramını iptal ettiren, herkesi ağlatan neydi. Eğildim önünde, dizlerimin üzerine çöktüm. Yüzünü avucuma aldım, gözlerinin içine bakarak, derin bir nefes aldım. Gözümden damlayanlar, üzerime dökülüyordu. " Ömer amcan, bayrak oldu" dedim, diyebildim. Sessizce baktı, bir daha sormadı. Uzunca bir süre, ne zaman dalgalanan bir bayrak görse, koşarak sevinçle gelir, " anneee bak, Ömer amcam dalgalanıyor" derdi.

Duru ve temiz göğümüzde, kızıl kanlara dönüşmüş, Ömer'ler, Ali' ler, Mehmet' ler dalgalanıyor. Onlar dalgalandıkça, ezanlar okunacak. Marşımız söylenecek. Huzurla uyuyacağız. Allah, milletime bir daha istiklal marşı yazdırmasın. Bayraklarımızın dalgalanacağı göğümüzü karartmasın. Bu millet her zaman, bayrağında renk olmaya hazır, şerefli insanlardan oluştu.

İçimize köz gibi değen, isil isil yakan bayraklar var. Üzerinde Ömer' e, Ali' ye, Mehmet' e, mermi sıkanların, ot, çiçek, ağaç, dal olup desen bulduğu bayraklar. Mezarlarında rahat değiller. Bedenlerimizde, yüreklerimizin rahat olmadığı gibi. Kaç renk olursa olsun çiçekleri, ne kadar uzanırsa uzansın dalları, içlerindeki börtü böceği, yılanı çıyanı, biliyoruz.

Akıttıkları kanların kokusu genzimizde, izi lekesi ellerinde, vebali meymenetsiz yüzlerinde. Dağ bayır, köy şehir, asker sivil, kıyıp kan akıttıktan sonra, tilki postuna bürünüp, bayrağa çiçek renk koyarak, maskeler takıp partileşecek kahpeler. Ses çıkarmayacağız. Yok artık, bu kadar da yağma olmaz. Bu nasıl bir edepsizlik. Hiç saydığın, ezip geçtiğin demokrasiye yamanıp, legal olamazsınız.

Özgürlük bedel ister, hele yaktığınız canlar, yüreklerden aklanıp özgürleşme, çok sağlam bedel ister. Al gülüm ver gülüm, al takke ver külah, oh ne ala, ölmedik, ölmeyeceğiz. Bu kez oyuna gelmeyeceğiz.

Annesini yediği ceylanın, başını okşayan sırtlan gibi kanlı dilleri sulanıp, kanlı tırnakları kaşınanlar var.

Birliği bozmadan, milletimi dağıtamayacaklarını iyi bilen kem gözler var. Oyu verenlerin hükmü kalmadı, sayanların maharetleri yanında. Yön veren erk, kimi isterse onu çıkarıyor sandıktan. Global dünyanın sahipleri, yüreği heyecanla çarpan, sonuca kilitlenmiş halkı hiçe sayıp, kimi piyon seçmişse onu çıkarıyor, seçiyor.

Kaygan bir zemin siyaset, uygun ortamlar oluşturuyor demokrasi, duymak istediklerimizi sıralıyorlar önce, sonra da yapmak istediklerini uyguluyorlar.

Bir vatan kaç koltuk eder. Şeref hangi koltuğa sığar. Onurla koltuk takasta denk gelir mi. Neleri gördük, izledik, sustuk, Kedidir kedi. Rahat durduk, rahat oldular, rahat battı, rahat durmadılar, rahatımızı bozdular. Yorulduk, bezdik, pes etmedik, etmeyeceğiz. Gayret edip, boğuşmak, çabalayıp çırpınmak zamanı.

Kurban kesip dualarla açılan, tüzüğünü alnının akıyla çarşaf çarşaf sunan. Bildirisinde vatan millet, birlik beraberlik diye çırpınanlarla, vatan evladını kurban edip, her yerde ayrı dilden demlenenleri, aynı sandığa sokturanlara hesap sorulmalı.

Her karışına can feda edilmiş bu vatanı, leblebi taksim eder gibi bir avuç sana, bir avuç bana dağıttırmayacağız.

Gözü korkan, başı dönen çekilsin, bulsun bir koltuk altı saklansın.

Yüreği bir millet eden, bir millete yüreklik edenler, bir adım öne gelsin. Ellerimiz göğsümüzde, göğsümüz şerefle, şevkle...

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE.....

Gece çökünce, ıssız, karanlık, sessiz terk edilmiş bir köy havasında Datça, kışları. Sonbaharda başlar sessizlik. Ama bu gece 29 Ekim akşamı, karanlık meşalelerle kovuldu. Yüzlerdeki aydınlık ifadeler, parlayan gözlerin ışığı gündüz gibi berraklaştırdı Datça' yı.

Datça, Cumhuriyet Bayramı'nı iliklerine kadar hissetti. Yürüyen ayaklar şevkle adımlarken, yürüten yürekler, gururla- onurla, umutla besliyordu onları. Cumhuriyet'in şükrüydü bu, kıymetini bilmekti, sahip çıkmaktı.

Bayraklar vardı, kızıl parlak, bayraklar ellerde, omuzlarda, başlarda, sinelerdeydi.

2010'un 22 Nisanıydı, eşimin arkadaşı yanında şehit oldu. Hepimiz acı ile koşturuyoruz. Kızım 5 yaşında, telaşı, korkuyu, hüznü hissediyor. Durmadan soruyor, ''Ömer Amca' ma ne oldu ?'' . O kadar ısrar ediyor ki ne desem kabul etmiyor. Yere çöktüm, yüzünü avuçlarımın içine alıp gözlerine bakarak ''Ömer Amcan bayrak oldu'' dedim. Sustu bir daha sormadı. Her bayrak gördüğünde heyecanla ''anne bak Ömer Amcam dalgalanıyor'' diyor.

Bu gece, Ömer 'ler, Mehmet 'ler, Ali 'ler, Hasan 'lar vardı ellerde, dalgalanıyorlardı. Gururla taşıdık onları, onlardan da yüreklerimize umudu taşıdık.

Yürüdük, yanlışı ezer gibi. Yürüdük, özlemi bitirir gibi. Yürüdük, karanlığı deler gibi. Dillerde, gönüllere sığmayanlar vardı. Sineler buruk, yüzler donuk, gözler buğuluydu.

Meydan bu kadar kalabalık olmuş muydu acaba. Arkadaşım,'' Datça' da bu kadar çok insan var mıymış'' dedi. Datça' da, kim varsa oradaydı. Yüreğimin koru, hala sıcak, çoşkusu hala yoğun. Uykumu gönderdim, göğe yükselen dilekler ve sözlerle.

Onuncu Yıl Marşı iliklerimizi titretti. Yemen türküsü yüreğimize değdi. Yiğidim Aslanım Orda Yatıyor. Evet, yiğitler orada burada şurada, her karış toprakta, nice, yiğitler aslanlar yatıyor. Gözlerini kırpmadan, canlarını feda ettikleri vatanlarında sessizce bizi izliyorlar. Halimizi gözlüyolar.

Gökyüzü dayanamadı, duygunun ona erişen yoğunluğuna. Bıraktı kendini, yağdı yağdı yağdı... Annesini kaybeden, masum çocuk edasıyla, sessiz sessiz, ince ince, usulca...

Gökyüzü ağladı bu gece. Ömer' lere, Mehmet' lere, Ali' lere. Daha nice nice bayrak olmuş şehitlere. Ağladı da, ağlayanların göz yaşlarına tercüman oldu. Ağladı da, yüreyi sızlayıp ağlayanlara perde oldu. Sonra dindi. Yavaş yavaş sustu. Ağlamak kar değil, umudu kaybetmemek lazım diyordu sanki...

Sinesinde ışıl ışıl havai fişekler açarken sustu, bekledi. Gözlerinizi açın, karanlık ne kadar yoğun olursa olsun bir kıvılcım onu deler dağıtır. Yakın içinizdeki vatan sevgisini, kaldırın uyumuş birlik duygunuzu, açın mahmur gözlerinizi ve görün ülkemi ne hale getirdiklerini. Her patlayan fişek ayrı ümitti karanlıklara.

Hadi durma diyordu. Tutun ve ayağa kalk.

Bayraklar ıslandı, rüzgar az, gönlünün ateşi ile kurut, nefesinle dalgalandır. Bu bayrağın rengine hapsolmuş şehitleri mahzun bırakma...

Gece bayramdı. Cumhuriyet' in, Cumhuriyet' imizin, nimetimizin bayramı.

Bayram umuttur.

Artık uyku uyuma zamanı değil, silkelenip kendine gelme zamanı. Rüzgarı, güneşi bulup vatana sahip çıkma zamanı. Korkusuzca, dinlenmeden, yılmadan didinme zamanı.

Gerekirse bayrak olma, bayrakta renk olma zamanı.

Cumhuriyetimiz kutlu ve daim olsun.

Dolu dolu arabalar yaklaşırken, niye neyin peşinde toplandı bunca insan diye düşünüyordu. Gözünün önünde art arda akan arabalar, insanlarla dolmuş taşıyordu.

Bu kez neden olabilir diye kafasını zorlayınca, kaç ayrı kalabalık geldi aklına. İlk coşkusunu düşündü, ilk kalabalığını.

Gazetenin birinde, üç soruluk testte, "niçin sokağa dökülülürsünüz" sorusuna cevabın, insanın karakterini belirttiğini hatırladı. Çok düşünmüştü ve kendini sokağa dökecek bir sebep bulamamıştı. O prensipli adamdı, sokağa dökülmek, çok saçma demişti.

Zordu o yaşta, onca kalabalığa anlam vermek. Romatizmalı bacakları avaz avaz isyanda, gözleri bir birine girmiş kalabalığın karışıklığından kararmaktaydı. Öylece bıraktı kendini sandalyeye.

Arabalar bir bir boşaldı, meydanın sıkışık göbeğine. Mühim birinin cenazesi için dolmuştu o meydan, yıllar önce. Zorladı hafızasını, hatırlayamadı kim olduğunu. Bir de maç olmuştu, bir şeyler yapmıştı bizim çocuklar. Bayrak bayrak yükselmişti çığlıklar. Hangi maçtı, kiminleydi hatırlayamadı.Ama en coşkulu, en heyecanlısı, kurtuluş kutlamaları için yapılan konserdi.

Bazen çok daha kalabalık olurdu meydan. Bayraklar, müzik, kadınlar, çocuklar. Okuyamazdı yazılanları, aklına sığmazdı nedenleri, ama gönlü kıpır kıpır olurdu kalabalıkla. Birden bir karışıklık, bir gürültü, hoş bitmezdi bazen meydanın telaşı. Bir onun evi kalmıştı meydanı görebilen. Bütün yaşıtı evler yıkılıp, iş hanları olmuştu.

Uzun uzun seyretti kalabalığı. Hazırlıklar yapılıyordu. Birazdan davullar çalınıp, halaylar çekilecekti. Kalabalık iyice sıkışmış, meydanın geniş göbeği, iyice esnemişti. Etrafta sayısız mavili (polis) vardı. Üzülürdü onlara, kim coşsa, sevinse, kim kızsa, öfkelense, kim incinip bir şeyler istese, onlara iş çıkıyordu. Görevleri diye düşündü, sağ olsunlar dedi mırıldanarak.

Ambulanslar yerlerini almıştı. Ola ki bir can yanar, ihtiyaç hissedilirdi. Sıtlarında kocaman makinelerle, bir karışıklık çıkar mı diye bekleşen basın mensuplarını gördü. Dudağında belli belirsin bir tebessüm oluştu.

İçi sızladı, yine kim bilir kaç can yanacaktı. Ömrü o balkondan, o meydanı izlemekle geçmişti. Çok kalabalıklar görmüştü ama hatırında bir ikisi kalmıştı. Ne el sallamış, ne çığlıklara katılmıştı. Yaptıklarını anlamıyor, onların hissettiklerini hissedemiyordu.

Hep izlerdi, yaşı yüze yaklaşırken, her kalabalığın halinden bir hal almış, birliklerinden, bütünlüklerinden, isteklerini ortaya koymalarından, isteklerine ulaşmayı kutlamalarından, kendince coşkular yakalamıştı. O meydan kalabalığıyla, yüzüne dipsiz yalnızlığını vuruyor ama canlılığıyla ömrünü uzatıyordu.

Meydanlar ıssız kalmasın, sevinçlere, mutluluklara, heves ve hedeflere sahne olsun. Kim bilir kaç yalnıza umut ve ışık oluyordur, birlikte nefes alıp veren, deyip söyleyen, keyiflenip neşelenen kalabalıklar.