Ölüm, sıcak nefesini ensemde hissettiğim,
Ölüm, bazen özleyip, bazen istemediğim...
Ölüm, sana, bana, ona, yaratılmış, her varlığa,
Belki kirpiğinden yakın, belki Kaf dağından uzak...
Bu değişmez gerçeği, her canlı yaşayacak...

26 Ağustos sabahı, ikizler babalarının telefon sesiyle uyandılar. Sıcak bir sabah, sıkıntılı bir hava vardı. Ses kesilir diye beklediler, tekrar tekrar çalıyordu telefon. Yerlerinden kalkarken ikisi de isteksizdi, balkondan geliyordu ses, yürüdüler itişe kakışa, her adım onları ömürlerinin sonuna kadar unutamayacakları bir zamana taşıdı. 12 yaşlarındaydılar, balkona çıkınca, 15- 20- 25 belki de otuz oldular. Babaları ölmüştü. Hem de beş saat kadar önce. Dokundular soğuktu. Rengi morarmaya başlamış, dudakları beyazdı. Ellerini yumruk yapmış göğsüne doğru çekmiş, karnı şişmiş ve sertleşmişti. Bir saati aşkın bir zaman iki çocuk babalarını inceleyip, baktılar. Bu arada 112 yi iki kez arayıp ikna edemediler. 155 i arayıp yardım istediler. komşularını haberdar ettiler. Hastaneye küçük kardeşlerini doktora götüren annelerini defalarca aradılar. Nihayet tüm çabalar sonuç verdi, herkesi başlarına topladılar.

26 Ağustos ta Datça dan Muğla ya giderken, sustuk uzunca bir süre. Bu ölüm sessizliğiydi. Tüm cümleler zihnime yapışmış, hiç biri kıpırdamıyordu. Acıtan bir gerçek ölüm. Uzun yıllar tanıdığınız biriyse daha çok acıtan, kıymet verdiğiniz ise, biraz daha çok, gençse, biraz daha çok. Her sebep daha da çok acıtıyordu.

Polis memuru SITKI KOCAAĞA 1971 Doğumluydu. Hayat dolu, sevecen, çalışkan, neşeli, üç çocuk babasıydı. Eşinin deyimiyle "hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyordu hayatı". Hayat tüm hüneriyle bizi baştan çıkarmak için gösteriler yapıyor, ölüm de tüm çıplaklığıyla sokulup alacağını söküp alıyor. Hepsi bu aslında. Ömür kısa bir hikaye, bizden sonrakilerin anlatacakları. Herkes kendi hikayesini yazıyor aslında, ne acı ki ondan sonrakiler okuyorlar sadece.

Zaman ölen için duruyor. Yaş sabit, dert sabit, sorun sabit. Bir saat önce kafa patlattığın, meseleler seni zerrece ilgilendirmiyor. Ruhunu daraltan, gönlünü yoran konular değmiyor, dokunmuyor. Boğuştuğun dünya, anlam ifade etmiyor. Gözünden esirgediğin evlatların yanında çırpınıyor da kılın kıpırdamıyor.

Ahh ölüm ahh... Ağızların tadını kaçıran, gözden rengi, gönülden ışığı alansın. Sana alışmak, seni sevmek, sana hazır olmak...

Canı söküp alırken, canları acıta acıta sürükleyensin. Minicik çocuğu annesini alıp öksüz, babasını alıp yetim bırakan, bir anda kocaman yapıp büyütensin. Dünya ya ait her hırsı, her planı, her meseleyi bir anda un ufak öğütensin. Zamanın akışını durduran, enerjiye son verip, hayallere ebedi gem vuransın. Önü alınmaz, engel tanımaz, durdurulmazsın. İnsan idrakinin pes ettiği, ve red edemediği tek gerçeksin.

Ardından ağlayanların varsa, ölüm bile güzel. Hayatı güzel kılan değil midir ölüm, tadını artıran, lezzet katan. Ölümü güzelleştiren de yaşam biçimimiz. Nasıl yaşarsanız, öyle ölürsünüz, nasıl ölürseniz, öyle dirilirsiniz buyuruyor efendimiz (SAV). Öyleyse elimizde olan an, tek sermayemiz. Ya mutlu olarak ve ederek kullanacağız, ya da zehir ederek ve zehirlenerek.

Değiştirilmez sona koşarken, ziyan edecek tek saniyemiz olmadığını neden unutuyoruz. İsmini telaffuz etmeye değmeyecek insanlar için nefeslerimizi tüketiyoruz. Ağlanacak zamanımız geldiğinde, göz yaşını sel yapacak olan, güldürdüklerimiz, sevindirdiklerimiz, sevip sevildiklerimizden başkaları değildir.

Yadın da mı doğduğun zamanlar, ki sen ağlardın gülerdi alem,

Öyle bir ömür sür ki, olsun mevtin, sana hande, ele matem... BAKİ

Ne güzel özetlemiş hayatı ve ölümü, doğduğun zaman orada olanlar bir avuçtu ve hepsi sevinçle gülüyordu. Yaşarken öyle ol ki, ölümünde etrafında koca bir alem matem tutsun.

Bir yıldızdır insan, parlar dağılır söner. Kimi çok zor fark edilir. Yeri belli değildir, yokluğu anlaşılmaz. Kimi yönü belli eder, mevsimleri anlatır, zamanı okutur. Yüreğinden bulacaksın değerini. Toparlayıp enerjini, parlayacaksın zifiri karanlık hayat göğünde. Öyle ki, sönmenden korkacak tüm insanlık. Yokluğunda karanlıkta kalmaktan. Her anı son anmış gibi anlam katarak, değer vererek, tadını çıkararak yaşamak dileğiyle....

Ada çayının kokusunda, mistik bir nota var. Tütsüler gibi. Papatya içerken de rayihası hafifletiyor insanı. Ihlamurda anne kokusunu hatırlatan ince bir çizgi var.

Her insanın farklıdır algıları fakat keyif dozu farklı olsa da keyiftir.

Kaplıcalarda aroma terapiler, spa masajları ve onları destekleyen kürler uygulanıyor. Budistlerde ruhu arındırmak için türlü metotlar bulmuşlar.

Çin lilerin bir ata sözünde " ruh daralınca, hastalıklar gelir " ifadesi huzurun önemini vurguluyor.

Her dönemin insanı,kendini rahatlatmak için bir çok çaba sarf etmiş. Musiki de harika bir etken. Hele ustaca üflenen bir ney, neleri alıp götürür içimizden.

Ellerimizi günde kaç kere sabunluyoruz. Dişlerimizi sık sık fırçalar, saçlarımızı tararız. Evi süpürür, çamaşırları yıkarız. Arada bir evi, kaldırıp kondurur, badana yaparız. Halıları, perdeleri, yatağın yorganın yüzlerini yıkarız. Gözümüze mi batıyor, biri mi zorluyor, öyle olması gerektiğine mi inanıyoruz. Arada bir giysileri elden geçirir, ayırır, bir çuval çıkarır, veririz. Neden yaparız bunları.

Hayat her saniye biriktiriyor. Üzerine koyuyor. Tozun, sesin, nefesin bile ağırlığı, izi kalıyor. Sıradan eşya bile ellenilsin dokunulsun istiyor. Basit bir sehpa her gün okşanmazsa nemli bezle, surat asıyor tozlu tozlu. İhmal edilmek istemiyor. Kızıyor adeta tabaklar, kirlenince. Öyle bir kuruyor ki ayak diriyor suya deterjana. Benimle ilgilen, beni fark et, beni ihya et. Sevindir, şımart. Cansız eşya, bunu söylüyor, bunu bağırıyor.

Ya içimiz...

İhmal ettiğimiz duygularımız yok mu. Birine hediye verip boynumuza, çığlık atarak sarılalı ne kadar oldu. Peki ya en son ne zaman aynada kendinizle sohbet ettiniz.

Yoruyor hayat insanı, boğuyor daraltıyor bazen. Yapacaklarımız, yapmak zorunda olduklarımız diye bir listemiz olsa. Yapmaya çalışsak, yemek yemeğe vakit kalmaz.

Hayatı ne kadar omuzlarsak, o kadar ağırlığını bırakır üzerimize. Eziliriz. Ne gündüzü bir saat erken bitirebilir, ne geceyi bir saat uzatabiliriz. Ancak kendimize ayırdığımız zamanı kısaltıp, mecburiyetlerden çalabiliriz. Bu da ihmal ölçüsüne gelince,birikmiş sıkıntı olarak karşımıza çıkar.

Basitleştirmek gerekiyor yaşamı. Yükselip uzaktan görmeli hayatımızı. Ne kadar basit konuları mesele ediniyoruz. Beynimizde minicik bir hücreye sığacak kadar küçük bir konu, tüm günümüzü, haftamızı, sağlığımızı etkiliyor. Nasıl bu kadar hoyrat harcıyoruz, sıhhatimizi, ömrümüzü.

Zaman çok hızlı akıyor. Her saniye ömür hazinemizi tüketiyor. Nehre karşı yüzmek mesafe aldırmadığı gibi gücümüzü ve sonraki zamanlarda lazım olacak enerjimizi öğütüyor.

Kendimizi hayata bırakır, karşı koyma, değiştirme saplantılarını bastırırsak daha mutlu yaşarız. Hayat deniz gibidir, kendini ona ne kadar bırakırsan o kadar taşır. Yüzmek gibi rahat ve sakin. Ne kadar debelenir boğuşursak o kadar yorar, batırır.

Her insan, kişilik yapısı, karakter özellikleri, ahlaki değerleri, kişisel kanaatleri ve inançları ile şekillendirdiği halini sunar. Dışarıdan değiştirmek imkansızdır. Bize yakın yönleri ile muhabbet kurar, haline saygıyı muhafaza edersek iletişim devam eder.

Kendi içimizi keşfedelim. Uğraşımız, hobimiz, şevkimiz kendi istek ve zevklerimiz olsun. Ruhumuzda yakaladığımız yeni bir ayrıntı, diğer insanları anlamamızı ve sevmemizi kolaylaştıracak. Kendimizi geliştirdiğimiz ölçüde hayattan zevk alır ve hayata zevk katabiliriz.

Özlemini çektiklerimize yürürüz.

Bazen çok istediklerimiz bizden kaçsa da genellikle gittiğimiz yerde bizi bekler istediklerimiz. Bindiğimiz otobüs, bizi bileti aldığımız yere götürür. Ankara otobüsünde yolculuğa sabretmek, İstanbul da indirmez bizi. Hedefi belirlemeli, biletin bedelini ödemeli, sonra yolculuğa sabretmeli. Kararsız, hedefsiz, bedelsiz yaşanan hayat tat vermez. Fayda vermez.

Bazen dizginlememiz gerekir isteklerimizi, bazen coşturmamız. Neyi ne kadar istiyorsak biz o oluruz. Hedeflerimiz oluşturur bizi. Fedakarlık yaparız, veririz- veririz yine- yine veririz sonuç almak için.Ta ki yüreğimiz tamam diyene kadar. Bazen çok net görürüz, dünü- bu günü, arada dağlar kadar fark olur. Hayata dalar unuturuz, dün özlemimiz olan şeyi bu gün yaşadığımızı. Oysa dün hayal olduğu, içimize sevinç ve coşku verdiği halde bu gün sıradan olmuştur.

Sıradanlaşmamış duygular, şükretmemizi, sevinmemizi, hayatı coşkuyla yaşamamızı sağlar. Sıradanlaşan her değer, anlamını yitirir, keyifsizleştirir, heyecanımızı bitirir. Sızlanmamayı öğrenmek için isteklerimizin değerini ölçmeliyiz. Yoksa sıradan ve anlamsız olur tüm yaşamımız. Sıradan sızlanmalarla çürür mutluluğumuz.

Dün iyi bir işim olsun diye dualarda olan, bu gün iş arkadaşlarından yakınır. Oysa işi yokken, işi olduğuna dair hedefleri varken, her zorluktan keyif alacak bilenecekti. Hayal veya hedef gerçekleşince coşku ve anlamını yitirdi.

Dün huzuru özlüyordum. Huzurlu bir gün, bir gece için dua ediyordum. Her tıkırtıyı silah sesi biliyor, her silah sesinde ölümü tenimde sıcacık hissediyordum. Özlediğim huzur, dualarla geldi. Şimdi çok sessizlikten ve sakinlikten yakınıyorum.

Dün bir yumurta için konvoyu ve 55 km mesafeyi katetmek gerekiyor, ıspanak, portakal elma hayallerimi süslüyor, simit ve patlamış mısır kargo ile İstanbul' dan geliyordu. Bu gün bilmediğim kaç çeşit sebze ile dolu pazar tezgahları, çeşit çeşit marketler, zamanı, ruhumu, özlemlerimi, hayatı sorgulamamı sağlıyor.

Dün bir evlensem diye çılgınca dua eden arkadaşım, uğruna ölürüm dediği eşinden bir celsede boşanıyor. Çocuk bakmak için gelmişim diyen bir çok hanım, kendi çocuklarının sıkıntılarından saatlerce yakınıyor.

Dün ve yarın arasında ezilen bu gün aslında. Ömrün ta kendisi an. İsteklerimizle yarında, sızlanmalarımızla dünde gezinirken, bir günlük enerjiyle bu gündeyiz halbuki.

Ne dünün yorgunluğuna verecek, ne de yarının hayaliyle harcayacak boş vaktimiz var. Her ne yapıyorsak ve yapacaksak hepsi bu güne sığmalı.

İstemeye devam ettiğimiz sürece yarın uyanabiliriz. Şükrettiğimiz sürece gülebiliriz. Kendimizi sorguladığımız sürece sevebiliriz. Bu günü fark edebildiğimiz ölçüde kurtarabilir kutlayabiliriz.

Mutluluk Kaf dağında değil. Dünü hatırlarken gözlerimiz buğulanıyor, dudaklarımız tebessümle bükülüyor. "Ah keşke" demiyorsak, mutlu pek çok şey yaşamışız demektir. Bu günü yarına geçip dün olarak düşününce, mutlu olarak hatırlayacak işleri yapmak için fırsat bilelim.

Zekan, yüreğin, tavrın, düğüm düğüm yapıyorsun aklımı. İlmek ilmek çözüyorsun beni. Kalbimin ben’i, gönlümün gamzesi, çok seviyorum seni.

Bir günlüğüne yer değiştirsek, bende ki seni görsen ve bilsen, taşır mı yüreğin. Anlar mı idrakin. Bende ne anlama geldiğini. Sana sonsuz anlamlar yükledim, çözemedin hikmetini, bilemedin niyetimi. Olsun mıknatısa sürüklenen demir tozu gibiyim, aciz çaresiz. Beni bedeninin esaretinden kurtar. Ruhunda kalayım. Ruhundan beslenip, ruhumda ağarlayım.

Tek hamlede beni düze çıkaracak şifrelere sahipsin. Aç ne olur onları. Biliyorum benim bile bilmediğim beni, benden iyi bildiğini. Zulüm değil sükutun, ceza değil kapanışın. Sevilen lüzumsuz tavır yapmaz. Sevene ders okutur, ta ki hali güzele dönüşsün. Çirkinliklerden kurtulup kemale erişsin ruhu , kalmasın eksiği.

Saçım başım yolasım var. Ahmaklığıma dövünüp yanasım var. Seni bulunca lal olan dilimi kökünden kesip karıncalara atasım var. Öğreneceklerimi gözümün seyrine feda ettiğim için oysa her anı paha biçilmez öğreti bu bilmeze. Bulamadığım özlerime açılan kapılar sende, ötelerimin dehlizleri gözlerinde. Aynada kendimizle oynuyor gibiyiz, senin yaptıklarından benim ruhumu okuyorum. Benim tavrımdan senin duygularını gözlüyorsun. Aynayız birbirimize.

Korkutan bu işte, aynada gördüğün sensin. Çırılçıplak yüreğini görüyorsun bende. Asıl halini, özünü, bu sun işte. Her kıvrımıyla, tutku, masumiyet, mahcubiyet ne varsa. Öyle yüksek ki enerjisi simanın, camım dağılıp, cilası ufalanıyor aynamın.

Gönül kendine ait olana akar, kendinden olanı yakar. Hayatımın özeti, bilemediğim halimin son cümlesi. Aşk sevgide ölçüyü aşmak, sınırın ötesine geçmektir. Aşk sevginin dozu çoğaltılmış halidir. Her sevgi aşk olmaz ama aşk damıtılmış, defalarca süzülmüş sevgidir KORKMA…

Mutluluk yolunda son dönemeç, sık dişini gönül, sık dişini gönlüm…

Okyanus misali hayat, içinde savrulup gidiyor insanlık. Evlerimiz vardı önce koca bahçelerle çevrili. Köpekler beklerdi kapıları, az çok korunma çarelerimiz vardı, kapı arkalarında sürgüler. İnsan ne kadar az ise tedbir o kadar az, güven ve huzur o kadar çoktu.

Köy yerlerinde öylesine örtülür kapılar, köpeklere emanet edilirdi canlar. Yabancı birinin kokusunu alınca bağırır uyandırırdı, mübarek hayvanlar.

Daha büyük ilçelerde kapılar sıkı sıkı kilitlenir, öyle uyunurdu. Büyük şehirlerde tedbirler hep çoktu. Kilit zırh olsa ne olacak, insan her yolu bulur ulaşmak isteyince. En acı tedbir aşanı ise güven bozanlar. Önce ince yerinden yaklaşıp oradan yakalayanlar.

Cezalar da ona göre düzenlenmiş, adi suçlarla komplike suçlar, organize ve planlanmış olanlar aynı cezaları bulmuyor karşılığında.

Güven muhatap olduğundan zarar beklememektir. Güven günümüzde kişilerden alınıp kurumlara verildi. Sözüne duyulan güvenle alış veriş yapıp aylarca taksit öderdi eskiler, sonra senet çıktı, hemen yanında sözü de hazır, dostluk başka ticaret başka.

Bu başkalar bir bir deldi doğrularımızı. Önce ufak ufak kemirildi koca doğrular sonra büyük büyük yok olup gittiler. Şimdi tek doğru var, onlar yapıyorsa benim neyim eksik. Ah mübarek senin fazlan var, o da merhamet, adalet, iman, hakkaniyet, nezaket daha neler neler, bunları bir kalemde yok sayabiliyorsa yüreğim evet senin de onlardan farkın yokmuş demek.

Güvensizlik ve korunma meselemiz. Artık kapılar çelik ve birden fazla kilitli, sur duvarı gibi evler yüksek, siteler özel korumalı. Ancak her zamanki gibi kural değişmedi kale içeriden yıkılır. Hiç bir kilidi olmayan telefonlardan kim o, demeden açıp muhatap olduğumuz, sosyal ağlarda dostlarla dert paylaşacakken bir den atlayıp tanışalım mı diyen pervasızlar, affınıza sığınıyorum arsızlar, nasıl durdurulacak. Zaman hızlandı, işler yoğunlaştı, ruhlar sıkıntılı, azıcık huzur, azıcık sükunet istemek hakkımız değil mi.

Artık evlerimiz ne kadar kilitli olursa olsun, teknoloji ile ne evler ne evlilikler, ne namus, ne doğrular güvende değil, Sanal dediğimiz her iletişim gerçeklerimize saldıran birer kemirgen.

Bir yolunu bulup engel ve filtreleme gibi can sıkıcı işlere lüzum kalmadan sistemde hareketler kısıtlanmalı. Adın sanın bir geçmemiş, hayatların kesişmemiş, ne zikrin, ne fikrin dokunmaz, sadece isme bakıp uzanmak, sıkıştırmak, ısrar etmek düzene koyulmalı çok gelişmiş sosyal ağların kullanımında.

O zaman bu kadar ah vah eden gönlü yaralı, sayan söven incinmiş kırılmış da kalmaz ortalıkta.

Adı sosyal iletişim, hurra kesişim, kıyım, yiyişim değil, lütfen annelerinizi, kız kardeşlerinizi, evde bırakıp eve gittiğiniz eşlerinizi düşünün ve birazcık beyefendi, adam, insan olun.

Her mevcudu bozup bir açığını bulan, benim aziz milletim, bu nimetleri de tadını kaçırarak ziyan etmekte ustalığını hünerini gösteriyor.

Rahat ve huzur dolu bir iletişim istemek hakkımız değil mi

Yağmurun nemi, odada varlığını hissettiriyor. Camlar buharlandı, çiçekler yorgun. Her yağmur kokusu, nemi,ısısı, baygınlığı ile, aynı etkiyi, aynı sarhoşluğu yapıyor canlılarda.

Gökyüzü ağlıyor diye ağlardım küçükken. Aklım almazdı, o koskoca göğü ağlatacak kadar büyük üzüntüyü. Kim bilir neleri gördü, nelere üzüldü. Düşünün bütün alemi kaplayan gökyüzü, ağlıyor, inliyor, çırpınıyor.

Büyüdükçe sevdim. Yağmur umuttu gönüllere. Toprağın nemi, sevdaların ışıltısıydı. Bulutları beklerken toprak, kıpırtılarını yakalıyor gözler, çiçeklerin, çimlerin, yaprakların hasretinde.

Şimdi ise yağmur, şemsiyeye mahkum ıslak saatler, biraz çamur, biraz soğuk, ürperen üşüyen yalnızca tenim, ruhum sadece bunalıyor. Yağmurun masumiyetini, büsbütün maneviyatını, ruhani çalkantılara sürükleyen buğusunu, kim aldı, nasıl yaptı. Neden yalnızca damlayan suyu ve verdiği sıkıntıyı görüyoruz. Ne zaman bu hale dönüştü algılarımız, hislerimiz, tepkilerimiz.

Gerçekleri yalın görmek, dünyayı var olan sorunlar ve bulunacak sorunlardan ibaret bilmek, bitiriyor gönlümüzü. Yalnızca varlar ve üç boyuta mahkum yaşam. Gördüğümüz, dokunduğumuz var sadece bizim için ve bunun adı büyümek, bunun adı gerçeklik.

Yağmuru özlüyorum. Onda hissettiğim duyguları. Hepimiz özlüyoruz. Çıplak ayakla, yağmurda yürüyecek kaç yürekli çıkar içimizden. Çıplak ayak ve çamur cesaret ister belki, şemsiyesiz yürümek, yapabilir miyiz bu çılgınlığı. Bu da zor bu da düşündürücü. Bir yığın kötü olasılık var, hastalık, doktor, ilaç. Sıkıcı, boğucu onca gerçek.Ne gerek var oturup camın kenarına bir an önce bitmesini beklemeli, miskin miskin.

Tabi ki yağmur boğar, üzer, sıkar insanı. Gerçeklerle birlikte üstümüze yağınca. Hayat, hayal, özlem, istek ve çılgınlıktan uzak yaşanınca. Tenimize değen damlalar, süzülüp yere dökülünce, Ruhumuzun ondan nasibi olmayıca. Yağmur, kar, dolu, cemre, bahar yorar, sıkar insanı, içimize brandalar örtünce. Alemden eşten dosttan gönül esintilerimizi saklayınca.

Kapattıkça kapattık içlerimizi, ne güneş değiyor, ne yağmur damlıyor. Karanlık ta çöktü iyice, kuraklık ta çatırdattı. Büyümedik ölüme döndük yüzümüzü erkenden. İnsandan korkar olduk, insandan uzak durduk, aileden korkar olduk aileden uzaklaştık. İki odalı evlerde onlarca misafir ağarlar, kalabalıktan beslenirdik, koskoca evlerde yapayalnız, kuşumuz, kedimiz veya köpeğimizle mutluluk bulmaya çalışıyoruz.

Yağmur temizliktir, dost dostun, arkadaş arkadaşın yağmurudur. Onun için rahmet derler yağmura. Hataları düzeltip, temizleyip yeniden dupduru sevmek için içimizdekileri. Korkmadan, acının tatlının lezzetini, şiddetini, hiddetini beraber yaşayarak.

Yağmur istiyor gönlüm, temiz ve duru,
Ruhumuza yağdır Mevlam sen yağmuru.

Çocukça masumiyetlerle, gerçeklere ezilmeden yaşamak dileğiyle...

Canının dar olduğu zamanlar vardır. Burnunun ucundadır sanki. Dokundurmazsın kılına, canından can sökülür dokunulduğunda. Canı gibi sevenlerde yanında, burunlarından solurlar, canına kıl deyecek diye. Tam bir mayın tarlasıdır acil servis. Göz gözü görmez de, canının acısından, gözden bir süzme ümit yakalar, kirpiklere yakalanmadan.

Temposu yoğun, elektriği yüksek, ortamı gergindir acil servisin. Allah hiç birimizi orada terletmesin, ümitsizlik içinde kıvrandırmasın. Özel yaratılmış olmalı, bu insanlar diye düşünürüm. Ömrümüzde bir iki, kere soluduğumuzda o ortamı, ömür boyu kazınır içlerimize. Rabbim kuvvet versin onlara. İşte o yüksek voltajlı elektrik merkezi, ölüm meleğinin sık sık uğradığı, acıların yedi şiddetinde salladığı ortama, ılık bir rüzgar gibi ferahlık getirendir sevgili Mehmet Dirim.

Acilde uzmanlaşmak, o atmosferi daima yaşamak demek. Ölüm ve yaşam arasında, incecik şeritte ustaca dans etmek. Zamanı geleni, teslim etmeden, son saniyesine kadar kalsın diye didinmek. Anlık kararlarla, her hangi bir uzvunu kaybedecek olanı bütünlüğüne zarar vermeden korumak. Hiç tükenmeyen bir enerji, sürekli çoğalan bir insan sevgisi gerekir. İçinde olanı bilen, hakkını verecek gücü olan, diri bir yürek, Mehmet Dirim...

Allah herkesi bir sebeple yaratır, ona uygun özelliklerle donatır. Kişi iç aleminde ve dış halinde kendine uygun olan, kendi için planlanmış olanı bulup keşfederse, bu dünyada huzurlu, mutlu, başarılı, ahirette de kazançlı olur. Bulamazsa ki şaşırtan, yanıltan unsur ve çevre baskısı var, mutsuz, başarısız, huzursuz olur. Kendisi için planlanmış, olanı keşfetmiş, özel insanlardan biri, Dr Dirim Kottaş. İnsanı seven, sabırla dinleyen, anlamaya çalışmayıp, derinden derine hisseden özel biri...

Zaman, keyif anlarında uçuşur, akar, sıkıntı zamanlarında kıpırdamaz, yavaşlar, uzar da uzar. Ağrılı, eziyetli, bezgin bekleyiş yeri olan müşahede odasında, saate ekstra güç verip kovalayan kişidir Dr Dirim Kottaş. Küçük kızımın serumla beklerken, neden Dirim doktor olunca serum hemen bitiyor, diye soracak kadar, belirgin zaman farkını oluşturandır. Hemen her on dakikada bir hastalarına, nasıl oldun, daha iyi misin, şimdi daha iyisin değil mi, biraz rahatladın mı, diye uğrayıp, gülüşü ile enerji ve güç veren, samimi bir yürek Dr Dirim Kottaş.

Simalarımıza ifadeler yükler, oradan okuyun birbirinizi buyurur yaratan. Yüzüne, ihtiyacı olan, acı çeken, zahmetli insanlara verilmek üzere, sıcacık ve şifa yüklü bir gülüş emanet etmiş Mevla, yerinde, zamanında bol bol ikram ediyor, gülen yüzlü adam, Dr Dirim Kottaş.

Datça' nın sabit sakinleri, dikkatlidir, titizdir. Dünyayı, uzun süre, hissederek yaşamış olmanın, bilgeliği vardır. Özenle seçerler. Pazarda domatesi, zeytini, üzümü. Hastanede, doktoru, odayı, yatağı, hemşireyi. Kıymet bilmektir bu aslında. Emeğe ölçü biçip, hakkını yerine getirmek. Titrek sesiyle sorar teyze, Dr Dirim var mı evladım. Hani o çocuk var ya kızım, samimi, güler yüzlü, Dirim Dirim işte o. Bu takdir etmektir. Zamanımız insanının, elindeki minik oyuncaklara haps olarak yaşadığı, ayağına takılacağı, başına düşeceği, fark edemediği bir zamanda, göze çarpacak, gönülde kalacak kadar öne çıkan, samimiyet ve sıcaklığın, yerini bulduğunun ispatıdır. Aradan elli yıl geçse de, arkasından içtenliği ve gayretiyle anılacak, konuşulacak biridir, sıcakkanlı adam, Mehmet Dirim.

Derler ki, karşınızdakine sorun, beni üç kelime de özetle. Karşınızdakilerin, dile getirdiği üç kelimeler sizin ruhunuzun fotoğrafıdır. Eksikleri görür, tamamlarsınız, tamları fark edip, sahip çıkarsınız. Ruhunuza ayna tutmaktır bu aynı zamanda.

Elime kağıdı kalemi aldım ve önüme gelene sordum, üç kelimede DİRİM, en çok söylenen kelime İYİ oldu. Tereddütsüz. Çok farklı kelimeler, bambaşka özelliklerle dolu üç kelime ama ilk kelime hep İYİ oldu. Sevgili DİRİM, namı diğer İYİ ADAM, tanıdığın- tanımadığın, beraber çalıştığın, emek verdiğin, şifa sebebi olduğun, muhatabın olan herkesin aklında, İYİ olarak kalmayı, nasıl başardıysan, sırrı sende. Böyle devam et. Bilirsin, ölümden sonra nasıl bilirdiniz diye sorarlar. Yaşarken İYİ bilinmeyi başarmışların hali, hem burada hem orada çok çok iyidir.

İkinci en çok söylenen kelime ÇALIŞKAN oldu. Hasta, yorgun, bezgin, keyifsiz veya mutsuz olsa bile, performansını hiç düşürmeyen, daima aynı yüksek enerji ile çalışan. Kalite devamlı olandır. Arada bir zirve, arada bir dip yapana önem verilmez. Kıymet devamlı olandadır. Erdem devamlı olan, seninle bütünleşmiş olan iyi hallerdir. ÇALIŞKAN ADAM, çalışmayı adet edinmişler, bütün zamanlarda, dünyanın gidişini değiştirmişlerdir. Girdiğin yolun üzerinde, engellerin olacaktır. Yoranlar, bozanlar. Sonuna varmadan ömür yolculuğunun, dünyanın gidişini değiştirecek, üstünlükler beklenir halinden.

Hayat dolu dediler, hemen hepsi. Yaşamayı yük bilmeyip, zamanı öğütmek için verilmiş ganimet saymayıp, anın tadını alarak yaşayan. Yakınındakilere de anı tatlandıran. Dilinin tadı eksilmesin Dirim Kottaş...

Kolay gelsin, önüne düşen her zahmet, eline gelen her uğraş. Kolay gelsin yaşamın çetrefilli yolları.

Kolay ve güzel gelsin, sana ve ailene, ömrün kalan yılları. Herkese tatlı ve keyifli kıldığın gibi Mevla da sana, tatlı ve keyifli kılsın, daima hayatını. Yolların açık ve aydınlık olsun sevgili Dirim KOTTAŞ...

Özlediğini hissetti, bir kaç gündür görmemişti yüzünü. İçi sıkıntılı, sinesi dardı. Aradı bir kaç kez, açan olmadı, telini. Mesaj attı üst üstte, cevap gelmedi. Tuhaf, dostu hemen açar, hemen yazardı. Telaşla dışarı çıktı. Evine gidip kapısını çaldı, içeriden gelen, televizyon sesini duyuyordu, kapıyı uzun uzun çaldı, açan olmadı. Başına bir şey gelmiştir diye endişelenip yanan yüreği, başka bir acıyla doldu. Dostu onu görmek istemiyordu. Hatasını söyleyip, düzeltme şansı bile vermeden silmişti onu. Yaşadıklarını geçirirken aklından, yanağından süzülenleri siliyordu yavaş yavaş...

Kabuk bağlıyor yüreklerimiz, yaralandığı yerlerden. Kuruyor, bükülüyor, katılaşıyor. Üstelik sokaktaki insandan değil, kıymet verdiklerimizden. Sevdiklerimizden.

Ateşin yaktığını, bıçağın kestiğini, soğuğun üşüttüğünü, biberi acısını, düşmeyi öğreniyoruz, küçücükken. Köpekten, kediden, kuştan, böcekten sakınıyoruz büyümeden. Tehlikeyi koklayarak kaçmayı, endişelenmeyi, savunmayı biliyoruz. Peki neden, insanın zararından korunmayı öğrenemiyoruz.

Bu tecrübe tek kişilik. Sıfırdan başlıyoruz her insanda. Melek diye heveslenerek, ilahi lütuf sayıyoruz. Sonra yavaş yavaş görmeye başlıyoruz insan olduğunu, kusurlarını, hırslarını, başkalıklarını ümit ve muhabbetle yanılmamayı dileyip "ama ben seviyorum onu" limanına çekiyoruz, ümit teknemizi.

Zaman yuta yuta bitiriyor sevinçleri ve yine fiyasko. Sebep hazır "insan işte çiğ süt emmiş" bizim hiç kabahatimiz yok. Oysa kendi celladımızı, kendimiz yetiştiriyoruz. Önce kanatlar takıp, ruhumuzda uçmasına izin veriyoruz. Yetmiyor, sevinçlerimize ışık kabul ediyoruz. Kendi bıçağımızı, kendimiz bileyliyoruz. Işıl ışıl olana kadar manalar, unvanlar yüklüyoruz. Gönlümüzde yer verip zehrimizi elimizle besliyoruz. Isısı için güneş, nemi için yağmur oluyoruz. Biz ne kadar çok emek verirsek, içindeki çiğ süt o kadar çabuk ekşiyor. İnsan bu, bozuğu hiç çekilmiyor.

Mecburuz bir bakıma, yalnız yaşanmıyor hayat. Yüreğimizde fışkıran sevgi, dağılan hoşgörü, sınırsız iyi niyet, üfül üfül ümit rüzgarları var. Şarjımız diğer yüreklerden. Severek besleniyor ruhlarımız. Güvenerek güçleniyor. Öyleyse sorun nedir. Aralarında bir hata yapıyor olmalıyız. Hep kötüleri, hamları, çiğleri düşmüyor her halde bize.

Geleni, maskesi ve kostümü ne olursa olsun, evirip çevirip içindeki gizli zararları ortaya çıkarıyoruz. Pisilerden aslan, kuşlardan kartal, köpüşlerden kurtlar fışkırtıyoruz. Gereksiz ilgi-alaka, fazla kıymet vererek. Kıymeti yoksa içinde, hemen çamurlaşıyor. Çömleği defalarca pişirmenin sebebi de bu işte, çamurlaşmasını engellemek. Sürçmedik at, düşmedik yiğit olmaz, silkinip kalkabilmektir maharet. Yeniden ümitle sarılıyor yürek. Eski desenleri, gönül duvarlarına tablo sayarak.

Mümin aynı yerden, iki kere ısırılmaz buyuruyor efendimiz (sav) düşe kalka büyütsek de içimizdeki çocuğu aynı yanlışa düşmemeyi, aynı yanılgıyı yaşamamayı salık veriyor.

İlk bakışta, zarar etmiş gibi görünür insan, ancak asla kaybetmeyeceği nimettir, kazandığı tecrübe. Her şey kaybolur gider ama tecrübeler hep kalır bizde. Sonraki hayatımızı net gösteren, parlak gözlük camları gibidir.

Ağaç da meyve vermeden önce, çiçek açıyor. Boynu bükülüp dökülen çiçeğin, hemen dibinden meyvesi püskürüyor. Tecrübe meyveleri de ümit ve sevinç çiçekleri dökülünce çıkıyor. Acıtsa da kalan ömrümüzde, tatlı meyveler bırakıyor.

Her yanılgıda biraz daha kalınlaşıyor, uçuşan gönül tülleri, kıpırdamaz oluyor zamanla. Bir tatlı tebessümle eriyen kalp, ayaklarına serilen yüreklere, basıp geçiyor. Birer büyük madalya hazırlamalı, yoğurdu üfleyerek yedirten dostlara...

Tecrübe pahalı bir nimet. Bedeli peşin ödenen. Etkili acı bir reçete hepimize. Gönlün kaç yanılma hakkı vardır. Limit ne zaman dolar. Daha kaç kere havalanır, sevinç balonu ve nerede çakılır yere.

Hayat bu. Böyle devam eder devran, son nefese kadar. Hakiki dostları, tabutun içinden göreceğiz. Ne yazık ki kalkıp sarılma şansımız olmayacak...

Çürüğünü, çiğini ayırt etmeye yorulmayalım.
Gönlümüzde hissettiklerimize bol bol sarılalım.

Zaman yorar gönlümü, yıpratır bedenimi. Eski bir elbise gibi rengim solsa, desenlerim bozulsa, tenim buruşup kalsa da benden vazgeçme.

Kollarım kurusa, elim tutmasa, zemheride kurumuş, eski ağaçlar gibi renksiz, şekilsiz, cansız kalsam da. Dalıma baykuş tüneyip, yapraklarım firar etse, gölgem terk edip, rüzgar değmese de benden vazgeçme.

Dilim sussa, sana derdimi, sevgimi söyleyemese, melül melül baksa gözlerim, gözlerin gözlerime döndükçe ışığım olur. Nefesin nefesime değmeden, nefesim olur. Kokun içimde gezinip, her zerreme dağılır, kokum olur. Tükenen varlığım, yeniden oluşur varlığınla. Yokluğunla eritme beni, benden vazgeçme.

Hayat, hepimizi ezer, öğütür, halden hale dönüştürür, incecik elekten, iğnenin deliğinden geçirir. Kalbe koyar, kalpten düşürür. Ele geçer, elden geçirir. Sana geçti halim, bana geçti halin, benden vazgeçme.

Gönlüm senden vazgeçmiyor, geçmez. Sende benden vazgeçme. Toprağa saklasalar seni, silseler her yerden ismini, kaldırıp mavili resmini, yok deseler de bu dünyada seni, senden vazgeçmem, benden vazgeçme.

Bazen kalem durur. Kıpırdamaz kağıt üzerinde. Yürek kaskatı, zihin karma karışıktır. Bir soluk gerekir onu koşturmaya. Bir heyecan, bir coşku.

Bazen bir dost merhabasında, bazen bir dilenci duasında, bir bebek çığlığında, bir yıldızın pırıltısında, rüzgarda, gülde, tebessümde bulur o hevesi, neşeyi. Tutamazsınız o zaman. Deli bir doru olur, dolanır kağıt üzerinde. Ne jokey görür gözü, ne dinler seyis sözü.

Akar ahenkle, geçmişten süzer, geleceğe dizer. Salınır, süzülür, dans eder. Bırakın o zaman, nefesi tükenene, yorulup bitene kadar koşsun. Kurtulmak istediklerini savurup atsın, sunmak istediklerini paket yapsın, saklamak istediklerini sandıklasın. Özelini, güzelini, neşesini, öfkesini satır satır döke saça yazsın.

Bir zamandır, kalemim cansız, yüreğim heyecansızdı. Yorulmuş, takatsiz kalmıştı. Mürekkebi solmuş, tat vermez olmuştu. Yeni merhabalar ile tatlı bir coşku buldu. Yeni diyar, yeni insanlar, yeni merhabalar taze kan oldu kalemime. Yazdıkça seviyor, sevdikçe yazabiliyorum. Selamlarınız geliyor, teşekkürleriniz ulaşıyor, takdirleriniz içimi tazeliyor.

Gözlerinize bakabiliyorum sizlerin. Gülüşleriniz yüreğimi ısıtıyor. Bir de kalemleriniz akıtsa içinizdekileri. Merhabalarıma, merhabalar gelse. Kim, nasıl, nerede yaşıyor bilebilsem.

Boşluğa çığlık atıp, sesimi beklemeye benziyor, sessizce ve ümitle yüreğini yazıp, okunmasını beklemek. Yalnızlık adasından, diğer yalnızlara el sallamak, sesini duyurmaya çalışmak.Yağmur duası yapan köylülerin, eve dönerken ıslanmayı hayal etmesi gibi. Çocukların coşkuyla, gök kuşağını yakalamaya koşması gibi. Gök kuşağı zamanı, ıslanmak, aydınlanmak ve renklenmek. Gök kuşağı zamanı. Neydi gök kuşağı... Yağmur, güneş, ikilisinin valsi, gök kuşağı...

Hayatın tılsımı bu üçgen. Zaman selinde, yaprak gibi sürüklenirken, göze değen, yüreğe dokunan, başka gönüllerce zevkle okunan sihirli bir şiir. Yağmur- ışık- gök kuşağı...

Çocukken başlayan hayaller, ilk gençlikte küçük idealler, fakültede durdurulmaz hedefler. Hepsi yağmur gibi üst üste gelip, günü- geceyi anlamadan bitiriyorlar. Yirmiye kadar olan zamanda her gün yeni bir SEN, yeni bir kişilik tablosu çizerek geçiyor. Öyle hızlı ki not almazsan hatırlayamayacağın kadar fazla ve farklı. Selin kumu gibi inceler sürüklenip gidiyor da ağır taşlar, dibe çöküp kalıyor öylece. Neyin kum, neyin çakıl, neyin ağır taş olması gerektiğini çözemeyecek kadar toysun üstelik. 

Sonra zaman daha yavaş işliyor. Otuzdan elliye kadar, ağır aksak seneler içinde, hayatımızda çok az şey değişiyor. Dolap beygiri gibi aynı sabit değerler etrafında, ha bire vakit öldürüyorsunuz. Saçınızın rengi, cildinizin şekli dışında hemen hemen hiç bir şey değişmiyor. Çoğu zaman değişsin istemiyorsunuz, bazen de değiştiremiyorsunuz. Değişen ufak tefek olaylara da soğuk bir mutluluk, nazik bir sevinç duyuyorsunuz. Coşkulu çığlıklar, şen kahkahalar azalıyor iyice.

Yağmur hayaller, güneş yaşamın, yaşandığı an, peki ya gök kuşağı. Nerede, görebiliyor musunuz. Belki de öyle bir şey yok. O sadece çocukların hayali. Hala görüyorum diyen, içindeki çocuğu yaşatanların iddiası. Resmini çekenler mi, hadi ya, montaj olmasın. Gök kuşağı güneş ve yağmurun valsi demiştik, yani gerçek ve hayalin birbirine geçişi. Gerçek ve hayalin birlikte demlendiği, kıvam bulduğu boyut. Gerçeği hayal tadıyla yaşamak, öylesine can alarak. Hayali gerçek tadıyla hissetmek, öylesine dokunulur tutulur. Anı, anın getirdiği duyguyu ertelememek. Zamanın hızında savrulmamak. Gereksiz kurallarla kendimiz ve sevdiklerimize hayatı zehir etmemek. Zamanı daraltmamak. Yaymak, genişletmek, zevk almak. Çoğaltmak, çoğalmak.

Gece uykunuzu kovalayın gitsin. Miskin miskin nevresime desen olmayın. Keşfedin gecenin tadını. Kalabalık bir mekanda, gürültülü müzik, aklınızı seyahate gönderen, size mola verdirip, sizden bihaber yapan içecekler olmadan. Sade, katışıksız, tekil kalabalıksız. Siz ve hassas yüreğiniz. Gezinin, gecenin sessizliğinde, ruhunuzun çığlıklarını dinleyin. Ağlayın, vara-yoğa. Bir bahane bulun, Afrika da ki açlar, savaşta ki çocuklar, nesli tükenen pandalar. Göz pınarlarınız çalışsın. Yüreğiniz titresin, beyniniz buruşsun, terlesin. Sonra o yorgun gözlerinizden damlasın yüreğinizin teri. Islak kirpiklerinizle, lambanın ölgün ışığına bakın, gök kuşağı orada. O evet, gök kuşağı gerçekmiş. Islak kirpiklerimize saklanacak kadar küçük. Hayallerimize taç olacak kadar büyük.

Kirpiğimde parlayan gök kuşağı, kuru göz de oluşmaz bilirim,
Boşa öten bülbül değil rehberim, kül olan pervaneye özendim.

Yüreğiniz daha yavaş atıyor, eliniz ayağınız hareket etmek için nazlanıyorsa, yağmura, güneşe, gök kuşağına ihtiyacınız var demektir.

Hedeflerin son bulması kadar kötü bir son yoktur. Yeni hedefler bulmak, yeni hayaller kurmak, yenilenmek,tazelenmek gerekir. Gönülde tozlanır, küflenir paslanır. Gece ağlayan yavru kedi sesi, sizi sokağa çıkartıp onu aratmıyorsa tozlanmıştır gönlünüz. Çay bahçesinin önünde keyifli çocukların sesi, sizi yoruyorsa, paslanmış demektir yüreğiniz. Gözlerinize bütün sıcaklığı ile bakan bir köpeği okşayamıyorsa eliniz, küflenmiş demektir kalbiniz.

Yağmur umudunuz, hayalleriniz, hedefleriniz. Kurutmayın yüreklerinizi, çöle döndürmeyin gönlünüzü. Hayat orada can buluyor.

Güneş ve ışık, gayretiniz, bilginiz, birikiminiz. Cehalet karanlığında boğmayın geleceğinizi, öğrenmekten korkmayın, keyif alın.

Gök kuşağı ise, duygunuz, hevesiniz, kanaatiniz, şükrünüz. Görmek istediğiniz her renk, elinizle işlediğiniz yerde. Gözleri olanın, yüreğinde sevgi taşıyanların, gök kuşağı her zaman vardır. Gönül semalarınızı rengarenk gök kuşakları ile aydınlatın. Sizden beslensin karanlık sineler, beslensinler de alemi ışıl ışıl aydınlatalım.

Karanlık değil gece, gün yoruldu o kadar,
Gündüzü getiren sen ol, sev sevebildiğin kadar...

Selam, iletişim isteğimizi. Hal hatır sorma, karşımızdakini sevdiğimizi. Allah'a ısmarladık ise, ayrılık hüznüyle beraber, iyi niyetimizi ve duamızı anlatır. Her sözcük dolu dolu anlam taşır bizi duyana.

Sesini yükseltmiş bağırıyordu. O an gürültüden başka bir şey değildi yaptığı. Çünkü kimse öfkesinden, ne söylediğini anlayamadı. Seçtiği kelimeler, derdini değil, öfkesini anlatıyordu.

En güzeli ister gönül daima. En güzel muameleyi, en güzel hizmeti. Fakat bazen istemeyi bilemeyiz. Konuşmak halimizin dile gelişidir. Seçtiğimiz kelimeler de gönlümüzün aynası. Özenle konuşur, dikkatle seçersek kelimelerimizi ne üzülürüz, ne de üzeriz. Gelişi güzel, devrik cümlelerle ne halimizi anlata biliriz, ne de istediğimiz karşılığı buluruz.

Okudukça zenginleşir kelime haznemiz, konuşurken güzelleşir. Her harf den elli kelime bula biliyor musunuz. Boş zamanlarda düşünün. A- dan Z- ye her harf den elli kelime. Çıkmıyorsa geliştirin. Eğer bütün hayatınız elli kelime ile geçiyorsa, ruhunuza eziyet ediyorsunuz, demektir.

İltifat ederken insanın yüreğinde yaşadığı haz, iltifat duyduğu zaman yaşadığı hazdan çok daha fazladır. Zaten hemen geri döner. " Bugün çok güzel görünüyorsun" dersiniz, size hemen, " Sende " şeklinde bir cevap gelir. Vasat, çok verimsiz. İlerletip daha kıymetli unsurları belirtirseniz, öyle bir şekilde size döner.

Zihninizden, söylerken yüzünüzü asan, buruşturan kelimeleri çıkarın. Çirkin hiç bir söz kalmasın. Söylerken ferahladığınız, coştuğunuz kelimeleri, dil ucu yapın, vara yoğa sık sık kullanın. Yüreğinizin değiştiğini, hayatınızın güzelleştiğini göreceksiniz.

Ruhumuzu anlaşılır kılan, en büyük sermayemiz kelimeler. Onlarla oynayın. Dans edin. Dizin dağıtın. Bol bol kullanın. Dağlar kadar servetiniz olsa, hepsini dağıtsanız. Yine de hem kendinizi, yeteri kadar ifade edemez, hem çevrenizdekilere yeteri kadar ulaşamazsınız. Oysa güzel kelimeleri, söyledikçe çoğalan iltifatları, esirgemeden dağıtsanız, önce öyle görür, sonra öyle yaşar, mutluluk rüzgarları estirirsiniz.

Hikayeyi hepiniz bilirsiniz, yeri geldi tekrar edelim.

Bin aynalı yüksek bir dağ varmış. Neşeli köpekle öfkeli köpek gidip görmek istiyorlarmış. Öfkeli vazgeçmiş. Neşeli yavaş yavaş tırmanmış dağa. Yoruluyormuş ama etrafa bakıp manzarayı izledikçe keyif alıyor, yorgunluğunu unutup gülümsüyormuş. Akşama doğru dağın tepesine ulaşmış. Başını kaldırdığın da bin ayna da kendisine gülümseyen bin sevimli köpek görmüş. Gülmüş neşelenmiş keyif ve heyecanla aşağı inmiş. Arkadaşına ısrar etmiş. öfkeli köpek homurdana homurdana dağa tırmanırken, ayağına takılan taşa, toza kuma hırlaya hırlaya yorgun öfkeli dağın başına ulaşmış. Kafasını kaldırınca bin öfkeli köpeğin kendisine hırladığını görmüş. Sesini yükseltmiş, kendi sesi dağlardan yankılanıp çoğalarak gelmiş. Korku ve öfkeyle koşarak aşağı inmiş.

Hayat dağında tırmanırken sona doğru, her sima bize bir ayna. Ne kadar hoş görünürsek aynaya o kadar hoş görürüz. İyi davranışlarla parlatıp gülen yüzlerle aydınlatalım aynalarımızı.

Kulaklarımız, kendi sesinden güzel sözler duyarsa, başka kulaklara, başka yüreklere güzel sözler söylemesi çok daha kolay olur.

Peygamber efendimiz [sav] ashabı ile sohbet ederlerken, domuzun biri hızla koşarak önlerinden geçiyor. Çöl ortası, her yer toz duman oluyor. Efendimiz, üzerini başını silkelerken, " Mübarek hayvan, tozu dumana kattı" diyor. Ashab şaşırarak, " Ya Rasullallah, mundar hayvana, mübarek dediniz" diye soruyorlar. Efendimiz, " Onun hali ne olursa olsun, dilimi çirkin söze alıştırmak istemedim " diyorlar. Zira bir kötü kelime peşinden ondan daha kötü bir çok kelimenin kapısını açar.

Hz Ali ( ra) " Size kötü söz söyleyen olursa, sukut edin. Herkes gönül hazinesinde olandan çıkarır. O kötü sözün geldiği yerde ona benzemez daha neleri vardır " diyor.

Gönül saraylarınızda, güzel yüzlü, güler yüzlü kelimeler gezdirin. Onların seyri sizin huzurunuzdur.

Dudaklarınıza, güzelliğine yakışmayan çirkin sözleri kondurmayın.

Hayat daha hafif daha lezzetli olacaktır.

Başını yastıktan kaldırmakta zorlanıyordu. İçine ne doldurmuşsa artık, beton dökülmüş gibi gömülmüştü yastığa. İçeriden gelen tıkırtılar, gürültüler kulaklarında geziniyor, beynine ulaşıyor ama tepki verecek mekanizmanın hattı hasarlı olduğu için kımıldamıyordu.

Eşi odanın kapısına geldi, hüzünlü gözlerle ona baktı. Canı acıyordu, gözlerinden belliydi. Acıma veya bıkkınlık yoktu. Vicdanı sızlıyordu. Evin neşesi, ışığı, enerjisi, biricik eşi bez bebek gibi olmuştu. Gözleri sulandı, boğazı kurudu. Öylece mıhlanıp kaldığı yerden, gözüne gelen yaş yanağına damlamadan içerden gelen gürültü kendine döndürdü.

Hayat bazen biriktirilecekleri peş peşe gönderir. Beynimizin tahliye kapısı öndedir. Depolama kısmı arkada. Alıcılar ise her yerde, önde, yanda, arkada. Gözden, kulaktan ne gelirse, beyin arkaya indirir. Eğer olumsuz bir şey se içeri alınan ne kadar bizimle kalırsa o kadar bize zarar verir. Asit gibi durduğu yeri ezer, eritir. En kısa zamanda ya ağzımızdan anlatarak, bağırıp, haykırarak veya elimizle yazarak dışarı atmalıyız.

Abı hayat çöplüğü denir ve atıla atıla birikenler, dünya çöplerinde metan gazı oluşturduğu gibi ruh çöplüğümüzde de matem gazı üretirler. Hisleri, algıları, tepkileri, duygu durumlarını kalın bir sis kaplar. Başım dumanlı deriz ya işte o. O dumanlı başla, sevdiğine öfke duyar, sevmediğine kan kusa, saçar döker dağıtırsın, veya kapatıp gönül pencerelerini, zifiri karanlık içinde dibe çökersin.

Günümüz insanının en büyük sorunu çok sosyal yaşaması. Boş şişe koleksiyonu yapar gibi sadece görselde olan bu sosyallik içimizi de yavaş yavaş boşaltır. Takipçi sayın, arkadaş listen, beğenin binlercedir ama doğum gününü cihaz hatırlatmasa bilen yoktur. Gözünün ferini sarj edecek sıcak bir bakışa hasret, Matem gazıyla puslu kafalarla, ya sakinleştirici ya uyarıcı avındayız.

Hayat hep aynıydı ama ümitsizlik hiç bu boyutta olmamıştı. Seni dinlesin diye gidip elin adamına- kadınına ( PSİKOLOG) para verilmezdi. Kahveye şeker koymadan içer, içimizde bir şey koymadan ayrılırdık. Yüzlerce liranın içine çöken acısıyla, kendi iç muhasebende bunu bende düşünebilirdim sızlanmalarıyla, aman kimse duymasın, küçümsemesin korkularıyla dönüyoruz.

Bez bebek olmamak için canımızı besleyen candan insanlarla, canlı kanlı arkadaşlıklar yapalım. Bu hava gibi, su gibi, aş gibi zaruri ihtiyaç

Ah gönül için perişan, susuz, aç,
Sineni korkmadan, çekinmeden aç.
Derdini zehir bil, koyma içinde,
Alemde ruhuna dostundur ilaç.